Praefatio.. VII 



tias fpeciEcas paffim emendavi Dotisque qui- 

 busdam auxi. De quo ut me paulo fufius ex« 

 ponam neceffe eft. 



Praeclpuum vitium operum fyftematico- 

 rum Linnaei eft, quod characteres genericos 

 tum naturales (in generibus plantarum re- 

 cenfitos), tuni illos contractos, qui factitii et 

 elientiales dicuntur , non omnibus fub eodem 

 genere recitatis fpeciebus adaequavit, Iive, 

 ut aliis verbis loquar, quod faepifiinie fpecies 

 quasdam generi allcui fubjunxit, quae cum 

 charactere generico minime conveniunt. Lin- 

 naei axioma falfum vel faltem male applica- 

 tum , ''* Genera non inimis funt nmkiplicanda^'^ ^ 

 fcientiae maximum damnum intulit. Quis 

 non.cum cL Monchio *) mavijilt mille genera 

 recte determinata perfcrutari ex iisque plaa- , 

 tam ignotam eruere, quam ex quinquaginta 

 male defcriptis et accumulatis plantis minime- 

 que inter fe invicem congruentibus unam ex- 

 quirere. Cbaracter genericus oninibus fpe-^- 

 ciebus pari modo fuperftructus et tam '^xe de- 

 terminatus effe debet, ut, ii unica vox in 

 plantam indagandam non quadret, ftatlm hoc 

 ^enus praeterire et ad aliud transgredi poili- 

 mus. Si genera vacillant, omnia vaclllant.' 

 Sed. innumeris locis Linnaeus contra hoc axio- 

 .: . .^ - ma 



*^ Cfr, ejus method. /;; praefat, p. F//. 



