114 ASPHODELAC£AE. scilla. 



2. SCILLA PULCHELLA Munby. — BuUet. de la ioc bot. de Fr. 11. 286. 



Racemis capitalis, {iaijcindns; p^ditellis patenlib., nudis. perigonium 

 excedentibus; bulbo tunicato; f. Serotinis, filiformibus. 

 Planta 2 p. alta . fl. et pedic. amethyslini. — In Algeria pr. Oran. 



3. SCILLA DUBIA C. Koch in Linn. XIX. 315. 



Scilla bifolia L. ^. dubia C. Koch in Linn. XXII. 251. — Id. in ind. sem. 

 h. Beroi. 1855 

 Plnntam denuo speciem propono , specimina viva in horto nostro botanico accurate 

 perscrutalus ; dillert a simili S. bifolia L. caulis et foliorum angustiorum, non pla- 

 norum sed canaliculatorum brunnescentia. Bracteae sunt magis laterales et persistentes, 

 nec deciduae; sepala in pagina utraque vioiaceo-coerulea , fiuae in S. bifolia L. supra 

 diluiissime , subtus saturate coorulea Tota denique planta multo minor. 



4. SCILLA CERNUA. — Red. Liliac. ad lab. 298, nec Hofl^msgg. et Lk. 



Scilla sibirica Andr. in bot. rep. t. 365. — Koch 1. c. 

 Ineunte jam nostro saeculo in hortis anglicis culta planta neutiquam in Sibiria crescit, 

 quam ob rem nomen sibiricae Andr. pcnitus rejiciendum est. Primum e horto quodam 

 Petropoiitano Camboricum introducta et in horto Walkeriano summa admiratione 

 allecta ab Andrew, artitice iu planiis pingendis in ejus diario botanico (botanical repo- 

 sitory) tab. 365. depicla est. A. 1807 in alio diario (botanical magazine tab. 1005.; denuo 

 nomine S. amoenae sihiricae proposita , ab indagatore indefesso terrarum caucasicarum 

 Marschal ab Bieberstein in volumine prinio florae suae taurico - caucasicae p. 278. 

 descripta est. Itidem cl. Redoute piantam caucasicam nomine S. amoenae depinxit 

 in t. 130, sed mox specie propria cognita a. 1809 in adnotatione tab. 298, S. cernuam 

 appellavit, quod nomcti , S. sibiricae Andr. appeilatione ob falsam palriam jure rejecta, 

 nunc servandum est. Hornemann , liorli Hafniensis botanici direcior, plantam coluit 

 a. 1813 et , nominis Redouteani aeque ac Andrewsiani uullam nolitiam habens , iterum 

 nomine novo Scillae amoenul.ie (liort. Hafn. I. 131) proposuil. iMosquensis denique 

 Goldbach plantae nostrae aliam patriam quani Sibiriam, sed non minus falsam, 

 Rossiam meridionalem , iribuit et appellalione Andrewsiana jure rejecia Scillam si- 

 biricam lum S. azurcam (m(;m. da la soc. d. natur. de Mosc V. l25) nominavU. Sed 

 cl. Marschal ab Bieberstein in volnmine tertio a. 1819 in lucem edito pag. 266 rebus 

 ad plantam caucasicam pertinentibus oplime expositis , nomen Redouteanum restituit. 

 quod eliam in hortis noslris adhibendum est. 



5. SCILLA MOHEiNACKERI F. et M. in Hohenack. enum. pl. Tanysch. p. 26. — Koch 1. c. 



Folia mox hurnifusa, laxa; scapus erectus pluritlorus, floribus in- 

 ferioribus longe pedicellatis; bracteae brevissimae; corolla lale urceolata; 

 ovarii loculis sub 13-ovnlatis. 



Haec species ab auioribus cum S. cernua Red. conjuncta ab hac et a S. amoena L. 

 longe differt foliis .sub anthesi humiflisis . nec erectis et poslremo laxis ; serius 

 etiam quam species alTlUes (loret. Flores S. cernuae sunt solitarii aut bini , rarius 

 terni et magis cernui. — Folia plurn, late linearia, apice leviter cucullaia , snb anthesi 

 magis minusve iti terram prosirata , scapo Vii longiora ; scapi plures ex eodem bulbo, 

 latere extrorso convexi , inirorso |ilaniusculi , 2—4 llori , ex parte superiore paululum 

 brunnescentes ; bracleae persisteiuts , lalissimae , .saepe bilobae. perparvae, pedicellu 

 multoties brevioies ; pedicelli infei ibies florem longiludine plerunique superanles, 

 superiores ab eo superati ; llores ihferiores suberecti . supremi horizoniales . vix 

 cernui . ample carnpanulali ; pttala olilohgo- lanceolaia . a nervo medio saturalo per- 

 cursa , pagina inferiore pallidiora , niamentis duplo , slylo contra trienie parte longiora; 

 anlherae arureae. dorso afllxae , ab initio inirorsae ; germen scxsulcatum . triloculare; 

 loculi 13-ovulati; ovula hiserialia , anatropa. 



6. SCILL.v ELO.NTiATA Parl. — Parlatore e nuovi gen. nuove specie di piante monocoty- 

 led. 1854. p. 24. 



Racemo magno, obovalo, obtuso, mullifloro, conferlo, pedunc. flori- 



