Dh. 188. 306 — 
xoXNIÉS "^ 
S ^t M 
x7. P ae sv 
 'ROPEMPTADIS SECYNDZ'EIB.' V. - 309 
X^ Panaces peregrinum, cubitos altus, in ramulos fuperius diuifus : flores 
20002 ai in vmbellisamplis lutei : femenlatum ;planum, 
& fufflauum : longa & candida radix . .Ex huius 
vulnerato , pracfertim circa radicem , caule ; fuc- 
cus zftiuis menfibus manat fponte concrefcens; 
-. Opopanaci colore fimilis,odoris quidem exigui, 
fed guftu excalfaciens. ins 
Non modoó aut in [taliz , aut aliarum calida- 
rum regionum hortis,vbi quandoque feritur füc- 
cusé vulnerato caule exit ,, verüm & in Belgio 
- obferuatum eft , zítate feruida huiufcemodi 
quoquelachrymam incifo fcapo effluxiffe. Atque 
hic.quidem fuccus Panaces genus hanc ftirpem 
€ffz euidenter oftendit: Quod & femen confir- 
matin Panacis lachryma repertum,ex quo Petro 
Coudenbergo Pharmacopoco Antuerpienfi haec 
primüm in Belgio enata ftirps eft. 
Cüm autem Panacis multa exiftant genera, 
quodnam ex ijs fit confiderandum, occurrit. 
Non effe autem Heraclium Panaces, nec fimili- . 
ZA Um 
d 
Q 
maraco fimile:florem aureum;radieent tenuem, Pa»«ce. 
non alté deícenderitem , guítu actem,vt quidem 
Diofcorides. Cum quo & Apuleius conuenit: 
£3 Panaces Chironium haber foli , ait , -Amaraco 
1T T Gi. fimilia , flores autofos : radicem tenuerh , non 
VS NS *Saltam,acerrimam,. | ^|. 5 
"Theophrafti verà defcriptio ab horum multüm differenseft. Chironium, inquit, folium 
^. habetámile Lapatho, maius ac duevzseor, id eft, denfius fiue hirfutius : flores veró auricolo- 
RC wr ded [ Ed do 
"duo effe Chironia,vnum folio Amaraci , alterum Lapathi. 
res: radicem longam : amat loca r2 zríora, ideft pinguia. 5.0 00505 0 06 
Eadem & Plimuslib.2 j.c.4. nifi quód radicem nón longam fed paruá tradac;facili lapfa ex 
wax ogy in uxedi. T ertium;ait,Panaces Chironium cognominatur ab inuentore.Folium eius 
- Lapatho fimile, maius tamenac hirfutius, losaureus , radix parua, nafcitur pinguibus locis. 
"Nicandri interpres verba Theophrafti de Chironio adferens, non Lapatho,fed Artaraco 
fimile tradit. T3 23 yeipaivior; ait; S utoroy A' gea, uéiCor d* y d'a vee9i dy Soc d 2eboveid t, ji 
Ca uoxed. quM dà ud2ueu xela Ten. hoc eit; Chironium fimile Amaraco, maius tamen 
ac hirfutius: flosaurei coloris, radix longa, loca maxime amat aquofa. Ex his cognofcere eft, 
veterum auctorum loca quedam effe corrupta, veluti Plinij & interptetis Nicandri: Deinde E 
Prius Panaces humilis ac tenuifolia ftirps eft.- Amaracus fiquidem ( cui Gimile effe fcribi- 4»«2o 
tur) herba eftramofa, per terram ferpens;folia habens hirfuta ac rotunda , tenuifolize Cala- 
minthes zmula,valdé odorata;quz coronis adduntur, vt Diofcorides (ub Sampfüchi nomi- 
ne ipfum defcribens, teftatur. T heophraftus lib. vi. Amaracum inter vrbana coronatia re- 
ponit,quae ZuAodY, ped puNas dio ig] Qpganma jid cft, lignofa tenuifolia,& idcircó ad fuffru- 
ticum naturam accedunt. : Mor. We 
-. Alterum veró Panares Chironium, quod folia habet Lapathi, maiora,ac hirfutiora, non 
temeré Helenium (tue Enula campana effe videtur : Apuleio enim au&ore, Panaces Chiro- zrelesius, 
nium Helenium & Inula campana quoque appellatur. Nec refert, quód Diofcoridis adfe- : 
rens deícriptionem, folio ipfum effe tradiderit Amaraci. Non animaduertiífe enim potuit, 
aliter à Theophratto quàm à Diolcoride deícribi ; vc multa valde ofcitanter à multis vete- vereruo 
rum & obferuata & potteritati commendata, atque ab ipfo quoque Apuleio;funr. negligentia. 
Cum neutro autem horum Panaces peregrinum conuenit , neque enim tenuifolio fuf- 
frutici Amaraco fimile eft, nec folium habec Lapathi maius; fed ti particularia fegmenta 
con(iderentur , multà minora. lam & vulneratum zftiuis menfibus (vt fcripfimus) lachry- 
mam iftud effundit , qualem à Chironio Panace profluere , à nullo veterum memorix pro- . 
ditum reperitur. Ex quibus fané conltat, Peregrinum quod defcripfimus Panaces , non effe 
. Chironium, & iifdem de cau(is Syriacum illud effe,vnde Opopanax colligitur,vel maxime - 
apparet: 
TW 
j 
