et 1] cm. X 9 cm. in diametro metitur; in posteriore, 
globoso, circiter 6-8 cm. in diametro metitur. 
Secundum exiguos libros, Macoubea arbores sunt sil- 
vicola et semper sua sponte crescunt et silvas in terra 
humida sed supra inundationem annuam_ preoptans. 
Macoubea witotorum est arbor quae ut videtur solum in 
cultura exsistit et semper in terra alta, bene siccata, nun- 
quam inundata prosperat. 
Indigenae tribus witotorum ut arbores solum in regione 
Rios Karaparana et I garaparana coleri affirmant,et verum 
est ame nunquam ipsis in multis meis annis explorationis 
in regionibus amazonicis invenitis per quos annos cogita- 
tiones meas plerumque versus plantas cultas dirigi. Si 
naturaliter occurrit, ea est rara. 
Indigenae fructus parte terminale acutiore praecidunt 
vel in eo foramen faciunt et copiosam pulpam fulvam 
ducunt quae in forma liquidi dulcis adest. Infeliciter, 
studia nutrimenta huius liquidi non facta sunt, sed sine 
dubio sacchari abundantia saturata est. Semina non 
devoruntur. 
Arbores mensibus martio aprileque fructus abundanter 
ferunt. Unusquisque exempla quae in cultura vidi mul- 
tas (usque ad quinque vel sex) truncos corpulentos ex 
radice unico surgentes habuerunt. Utrum hoe proprium 
incrementum mutilationibus trunci primari an ab indi- 
genis eventus est non potuit, sed indigenae ipsae arborem 
normaliter hoe modo crescere affirmant et se nullo modo 
arborem ad conditionem faciendam truncare vel secare. 
Certe, hae incrementi consuetudo mensuram = arbore 
coronae Magnopere auget atque, propter hoc, abundan- 
tem segetem fructuum. 
Doctor C. Sastre (Museum d°‘Histoire Naturelle, 
Paris) specimina florescentia quae ut videtur esse elus- 
dem Macoubeae species in pago La Chorrera prope Rio 
Igaraparana colligit. 
[ 200 ] 
