16 



ob exilitalem el minorem pelluciditatem deesse videntur. 

 Mox in parenchymate totae demersae, mox in una alterave 

 siiperficie emersae, in quibusdam etiam utrinque hemis- 

 phaerice prominent, uti in Pothomorphes speciebus, 

 saepius niteutes laevissimae, flavae, fuscae, vel nigricantes 

 et ut in reliquis plerisque plantis e compactiore textu cel- 

 lulari formatae. — Pili, qui raro desunt, semper articulati, 

 in pagina inferiore frequentiores ac in superiore, molles vel 

 rigidi, appressi vel patuli, subinde duplicis in eodem folio 

 generis, fortiores supra nervos dispositi setiformes, et te- 

 nuiores; aetate sensim copia diminuti, sed rigiditate aucti 

 in pagina superiore exiguo pulvinulo verrucaeformi inserti , 

 qui pilo delapso magis emergit, cellulis aere repletis ex- 

 tensis, rigidescentibus , albicantibus, unde pagina superior 

 verrucis albis saepe buUosis scabris aspera redditur, quod 

 tamen in Pipereis Novi Orbis, inprimis pluribus Ar- 

 tanthes speciebus longe frequendus observatur ac in ge- 

 rontogaeis. Forma foliorum arctissimo nexu cum ner- 

 vorum distributionecohaeret, itaut, quo magis nervi fortio- 

 res versus basin sint approximati , eo latiores laminae sint. In 

 foliis basi inaequalibus , nervi etiam in utroque latere in- 

 aequales sunt. — Caeterum folia semper integra et inte- 

 gerrima sunt; aliquandoj margo laminae extenuatus fere 

 crenulatim vel serratim finditur, inprimis in senescentibus 

 foliis, alia prorsus ratione ac in foliis vere serratis, ubi 

 serraturae cum venularum distributione cohaerent. 



Quod ad foliorum in singulis individuis evolutionem atti- 

 net, lex propemodum generalis est, folia inferiora et sto- 

 lonum esse longius petiolata, majora, magis aequilatera, 

 latiora, nervis ad basin magis approximatis , baud raro 

 digitinervia, dum superiora brevius petiolata, angustiora, 

 obliquiora, nervis remotius a basi orlis, multipli- vel 



