» 



IUDOVICI BELLARDI 235 



rissimis hisce Viris consentire, qui Ranvscvlum lacerimi 

 opinantur potius esse varietarem Ranuncoli pyrenaei. Ali- 

 quam affinitatem eciam h.ibere video cum Ranuscul.; aco- 

 nitìfolio, licer ab utrisque difterat. Non immerko summus 

 Halliìrus potuit dubitare esse piantati! hybridam natam ex 

 Ranusculo aconiti/olio , & pyrenaeo , si R. aconitifolius 

 summas alpes habitaret (1) . Sed neque lubeo prò hybri- 

 da , quum non infrequens sit in loco natali. Ranvnculus 

 lacerus stolonibus caret , quare non potuit late propagari , 

 nisi ex caducis seminibus . Ex his novae plantae renasci 

 debueruoc , quae plus v^l niiuus proprios characteres ser- 

 varunr. Cultura certe nullam mutationem subivit. 



Obs. IL Ranunculus pyrenaeus non infrequens est in 

 omnibus fere pratis alpinis siccis , & aliquas praebec va- 

 rL'tates foliis ut pluriir.um gramineis, aliquando tamen plan- 

 tagineis in solo pingui , uri exhibet icon Florae Pedemon- 

 tanae , caule altiore, vel breviore , umfloro , bifloro, etiam 

 mulcifloro , glabro, & villoso, fbre simulici, ut plurimum, 

 rarius pieno , modo majore , modo minore ; ac nunquam 

 vidi in variis meis iti nt-ribus mutatimi in fìguram Ranun- 

 coli laceri, neque viderunt CI. Allionius, ejusqu-» dili- 

 gentissin:i & oculati plantarum investigatores fratres Petrus 

 & Ignatius Molineri. Omitto Ranunculum aconitifolium 

 amare loca humiliora scilicet ad alpium radices locis syl- 

 vaticis umbrosis, ubi certe non observatus fuit Ranunculus 

 lacerus. Ranunculus aconitifolius licet aiUus ; ucei valde pro- 



ci) Vid. tìist. siirp. Htb. he. cu. 



