FRANCISCI AKTONll RAVINA. 7! 



ipsum concidat , sequenti constabit experimento. Exi- 

 gui canis mflilensis, cujus cranium-, dum viveret, per- 

 terebraveram , et in quo niotiis , de quibus mine agi- 

 in us , observaveiam , colliim in ima parte lesecui , qua 

 cum thoiace conjungitur; deinde capiti cum collo np- 

 pensam tracheam supra lancem machinae pneumaticae 

 ita apposui , ut in cavo suo reciperet tubum supra lan- 

 cem piominentem. Cum metallico tubo tracheam op- 

 prime conlorraminavi , atque aerem deinde educebam ; 

 at nullum , ne minimum quidem , motum. in cerebro 

 hujus animantis perspexi, licet quavis emboli agifatione 

 per OS et nares ingredeietur aer , et majori quidem 

 celerilate , quam cum respiraret animai. JNares hujus 

 canis , et oris hiatum per omnem illius ambitum per- 

 slringebam , apposito fasciarum apparatu , omnem om- 

 nino aeri exteriori aditum prohibente : aerem tunc 

 denuo iteratis haustibus exanflabam , et vacuum in 

 anthlia cum appensa trachea, in oris interna cavea, et 

 in narium anfVactibus , intimioribusque recessibus , 

 quantum fieri licuit exactissimum , paiabam , atmos- 

 pherae vim , si qu;e foret , profeclo manifestaturum ; 

 verum ne tunc quidem cerebri superficiem deorsuai 

 trudi , aut volumine minui , aut aliam quamlibet cx- 

 periri mutationem , licuit intueri. 



At vero, dum valida vi expellitur a pulmonibus aer, 

 tunc cerebrum valdopere turget ; poteritne hoc viscus 

 sursum impelli ab impetu , quem exerreat aer in basi 

 ejusdem ? Omne dubium removet , quod peregi expo- 



