fRANCISCI ANTONII RAVINA. 7 3 



expiiationi synchronam ex coacta distensione , quam 

 unda sanguinis efficiat non prorsus orili , in suspicio- 

 nem jam pridcm venerat. Hos motus , quibus cere- 

 brum deorsum trudilui- , produci ex ejusdem visceris 

 inanitione vasoium , maluit opinali, ut, dum expirat 

 animai , siipevior celebri superficies in pristinum locum 

 rudeat. 



In eandem opiuionem ego veneram , cereJjrum ni- 

 mirum deprimi sub inspiratione , et ininui volumine 

 infra propria confinia , dum sub expiratione rediret in 

 piistinum , cum ab atmospherge pressione hunc motum 

 provenire suspicabar; ncque ab eadem opinione recessi, 

 cum raliuuculas meas silere jussit fida observatioj certa 

 eniin niilii suppctunt experimenta hac super re , qute, 

 data opera, priiuus suscepi. Qua3 autem pericula iustitui, 

 dum probaut cerebrum ab ea altitudine revera descen- 

 dere , qua cranium replcat, sub inspiratione, rem con- 

 tingeie, etiam intacto cranio, praeterea evincunt. Hoc 

 enim vidi perpetuum in omnibus animantibus mammi- 

 feris, qute perforavi viventia , cerebrum mole revera 

 minui , a fornice cranii l'ecedere , nec ejusdem caveam 

 amplius replere , cum illud subsidet in inspiratione; 

 cum vero cxpiraret animai, cerebrum ad fornicem cra- 

 nii redire semper vidi. In grandiori cane , cui cranium 

 terebraveram , calamum scriptorium poteram facili ne- 

 gotio interponere Inter superficiem cerebri superiorem, 

 et fornicem cranii qualibet inspiratione. Scd alia préc- 

 terea supersunt experimenta, quae rem evincunt: in ve-. 



