354 "E LINGUA PIIOENICUM 



Regula I. 



Phoenicius scriptor , qui mentem siiam marmori commisit, clave clis- 

 tincteqiie scripsisse censendus est; ita ut quae ex eius verbis eruitur 

 intcrprelatio dura et distincta sit. Publicis enim in tilulis perspicuitatem 

 qnacriinus , senlcnliarum concinnitatem , oralionis tandem seriem ita 

 coinpositam qualem homo ratlone pracdilus, volens et sciens, exponere 

 solet. 



Reg. II. 



Dictiones et verba, quae ex usu linguae hebraicae comprobar'i nequeunt, 

 suspecta esse debent. Etcnim in scripto vel sententia quae publice ad 

 communem eruditionem exponuntur, peregrinae et obsoletae voces able- 

 ganlur; iis vcro utimur quae omnibus ia usu sunt. 



Reg. III. 



Litlerarum , quae ad radicem pertinent , praetermissione aut permu- 

 tatione ; insuper err ore aut negligentia in litter is describendis caute 

 parceque accusandus scriptor Phoenicius. Quura enim de titulis marrao- 

 reis agatur publice exponendis , rectius credimus scriptorem omnem 

 suara impendisse operam ne lectorum risu aut obiurgalione castigaretur. 



Reg. IV. 



Perperam eodem in titulo eamdem litteram quaerimus duplici sfjlo 

 exaratam altera alteri opposito- Nam nihil absurdius quam in detcrmi- 

 nalo aliquo alpliabeto imam eamdemque litteram plurcs habere figuras 

 inter se diversas , nihil vero magis incredibilc quam scriptorem , qui 

 lalem litteram tali niodo eflingere solebat , alia plane ralione mox in 

 eadcm linea ac paene in eadem voce depingerc potuisse aut voluissc. 



Reg. V. 



Ignotarum litterarum potestatem ex cognitarum forma determinabimus , 

 duinmodo tilidi, ex quibus litteras ad comparationeni depromimus, hand 



