3a cauoi.us baudi a vesmf. 



rauti, turn nostras conferenti cum eis quibus cxaratum est diploma al> 

 Avellino cditum, faede patebit: i° Lilteras esse romanas, et quidem non 

 cursivas, sed quadratas sen capilales , quales nempe in inscriplionibus vulgo 

 occurrunt; sed eas rudi et negligenti glyphio sculplas, ut singuli cuiusque 

 liltcrae ductus ab invicem seiuncti sint, saepe proximis lilleris adhaereant, 

 nonnumquam etiam omittantur; turn cui"vis ductibus recti substitute sint, 

 quod repetcudum ex indole ipsius artis caelatoriae, qualenus In longe fa- 

 eilius et citius aeri inciduntur. 2° In utroque diplomatc duas littcras, G 

 et S, a consucta forma magis recedere, et ila quidem, ut in antiquiorc 

 Avelliniana ci magis accedaut, atque ipsam se prodat origo formae horum 

 characterum, quam exhibct recentior tabula. 3° Unam litleram V in di- 

 plomate Alexandri rudi quidem glyphio caelalam, sed ferme pristinam 

 adliuc formam servare , a qua in diplomate Gordiani ita receclit, ut eius 

 vix ulla servet vestigia. 4° Denique, nil commune esse noslris characteribns 

 cum illis, quos verius cursivos dicas, quibus exaratae sunt tabulae ce- 

 ratae, sub Vero, lxxvi annos ante hoc privilegium, scriptae, quas edidil 

 Massmannus (16): ut asserere non dubitem, in nullo alio monumenloruui 

 generc extare litteras nostris similes; cuius rei causam e peculiari inciden- 

 darnm aeri iitterarum difficultate repetendam esse, nupcr monuimus. 



6. Nee Iitterarum modo forma, sed ipse privilegii contextus, in interiore 

 parte negligentius exarari consuevit : permutatae litterae, frequentiora 

 scripturae compendia, verba adiecta aut saepius omissa, univcrsa denique 

 ita male habita, ut sine externae paginae subsidio privilegii scriptura, in 

 recentioribus potissimum diplomatibus, nonuisi imperfecto cognosci possit. 

 Quae igitur causa fuit, dicet aliquis, cur interior scriptura, cui soli fides 

 habebatur in iudicio, minore cura plerumque exai-aretur? Atque hie statim 

 sese otfert celeber ille locus Pauli Sententiarum (17), quo duplicis scriptu- 

 rae ratio exponitur his verbis: Amplissimus or do decrevit, eas tabular, 

 quae publici vel privati contractus scripturam continent, adhibitis te- 

 stibus ita signari, ut in summa marginis ad mediam partem perforatae 

 triplici lino constringantur , atque impositum supra linum cerae signa 



(1G) Libellus Aurarius , sive tabulae eeratae el antiijuissimac et unicae romanae , in fodina aurarxa 

 apuil Abrudbamjam , oppidulum Transsi/lvanum, nuper repertac, quas nunc primus cnuclcavit, dejnruil 

 rdidit Iovknes Ferdinandus Massmann (Monacbii, lypis G. Franz, 1841). Prostant Lipsiae, apud 

 T. 0. IVciqel, etc. 



(17) Lib. V, tit. xxv, Ad legem Corneliam testamentariam, § 6. 



