12 



17. 



Tantum tamen abest, ut hane tam piam atque Chri- 

 stianam S. R. M. intentionem unquam ad animum revoca- 

 verit Polonus, ut ne respondere quidem ad eas unquam 

 dignatus sit. 



18. 



Quod S. S. M. summa animi aequitate atque patientia 

 hactenus tillit, freta atque sustentata hac spe, de iis in su- 

 perioribus Comitiis Varsoviae habitis plenissime actum iri. 



19. 



Sed cum praedicta Comitia exspirassent, S. S. M. sese 

 praeter opinionem spe sua frustratam vidit, cum ne verbulo 

 quidem Polonus ad eas respondere voluerit. 



20. 



Quod cum S. S. M. non sine animi sui dolore videret, 

 ne tamen quid omitteret, quod exoptatam pacem, quantum 

 in se esset, ad felices exitus perduceret, de novo Commis- 

 sarios suos in Livoniam cum plena potestate misit, de per- 

 petua pace, vel si ea obtineri non posset, longi saltem tem- 

 poris induciis agendi. Verum ea res longe aliter, atque S. 

 M. S. speraverat, cecidit. 



21. 



Non modo enim Polonus tam justas atque aequas, si- 

 bique ipsi exoptabiles S. M. S. conditiones rejecit atque 

 aspernatus est, sed contra tales ipse S. M. S. proposuit T 

 mordicusque tenuit, quas S. M. S. non modo salvo honore 

 atque dignitate, sed ne incolumi quidem statu suo inire 

 poterat. 



