317 



nuat, transmittere nunc S. R. M:tem ad Dn. Rutgersium in 

 amplissima forma mandata, quae ut mecum ille communi- 

 caret, iussus sit, et me ex ipsis originalibus cuncta accurate 

 cogniturum esse: idcirco hoc tam inopinato casu interve- 

 niente, S. R. M:tem clementer accepturam putare possem, 

 si reserarem et inspicerem etiam illa, quae ad Dn. Rutger- 

 sium destinata fuerant. Idque eo magis, quod nisi in Con- 

 ventu constaret aliquid de re ipsa ceteris, qui de confoede- 

 ratione communi hic acturi sunt, facile morae aliorumque 

 incommodorum causa, quae ex intermissione evenire possent. 

 S. R. M:ti a quibusdam imputaretur. Ex altera parte me 

 retrahebat, ne in audaciae crimen incurrerem, si Regias lit- 

 teras ad alium scriptas et obsignatas sine iussu aperireni. 

 aut citra mandatum negotiis tam arduis me ingererem. In 

 hoc igitur rationum conflictu et Sereniss:i Bohemiae Regis, 

 Domini mei clementissimi, mentem explorare constitui. ex- 

 spectareque adventum Dn. Vossbergii, qui procul dubio iam 

 a Rege Daniae discessit et est in itinere tum etiam praesto- 

 lari, an et quando ille Conventus hic certo futurus sit. Sic 

 in arena, quod dicitur, et ex ipsa necessitate consilium nobis 

 capiendum erit. Interim et fasciculus, et theca, de quibus 

 dixi. apud me remanebunt in fideli custodia. Illa tamen in 

 itinere nonnihil confracta est, ut statim apparuerit, praeter 

 chartas nihil aliud in ea contineri. Vellem sane, ut si ull a 

 latione fieri posset, quantocyus S. R. M:tas per 111. Gen:tem 

 Tuara declararet clementissimam voluntatem suam super novo 

 hoc emergenti, et quid in posterum etiam in suis rebus ac 

 negotiis, et qua ratione ac per quos fieri atque expediri 

 desideret. 



Ego si aliorum etiam suasu atque consilio, antequam 

 S. R. M:tis ulteriora mandata adveniant, ad Dn. Rutgersium 

 p. m. destinata resignavero et legero, (quod tamen nisi ex- 



