480 



excrevisse ad 80 millia militum. Quae cum ita sint, ineffa- 

 bili cum desiderio litteras vestras exspecto. Nunc ad alia, 

 quae modo mihi succurrunt. Christianus Tkomae, Regis Da- 

 niae Legatus, die Lunae prox. discessit, relicto potius in 

 suspenso, quam confecto negotio. Discessit insalutatis Le- 

 gatis, quod Gallicus iniquissimo animo tulit. Ego aequiori 

 id fero, quamvis ipsura inviserira, et saepius communica- 

 verim cum ipso, quae causae publicae, ut sciret, interesse 

 putavi. Sed alii non tam ignorantiae civilitatis, quam typho 

 cuidam Hispanico hoc tribuunt. Ego rem in medio relinquo. 

 Venit interea ad nos Centurio Scotus cum litteris ad Co- 

 mitem quendam Scotum (cuius nomen mihi excidit), cui a 

 Rege Daniae mandata adfert, ut duas legiones Scotorum 

 propere a se conscriptas ei quantocyus adducat. Is ipse 

 retulit, Regem nunquam ita ad belli continuationem animatum 

 fuisse, uti nunc sit, quod et litterae eius ostendunt, quas 

 his inter alia adiunxi. Me tamen multa habent sollicitum, 

 inprimis illa, quae vir bonus, et rei bellicae peritus Ham- 

 burgo ad me scripsit, ut ex adiecta apograplio videre licet. 

 Tillius si Albim transiit, hiberna loco commodo quaesiturus 

 esse videtur. Mirum est, ne in hunc quidem diem nos li- 

 quido scire, quo duxerit exercitum. Sunt, qui versus Sile- 

 siam illum esse profectum dicunt, alii in Holsatiam iturum 

 affirmant. Quod mihi fit verisimile, quamvis multae magnae- 

 que in contrarium rationes allegari soleant. Hodie adhuc, 

 uti puto, intelligemus rei veritatem. Ex Gallia, Anglia et 

 Italia nullae hac septimana venerunt litterae. Ex aliis tamen 

 locis ad nos perlatum, Rhetos in conventu Curiensi pacem 

 Hispano-Gallicam omnino repudiasse, misisseque Legatos ad 

 Regem Galliae, Venetos et Helvetios, qui causas consilii sui 

 aperiant, et auxilia contra Hispanos postulent. Hos ex Ti- 

 cino tormenta maiora Comum advexisse, nec facile unquam 



