451 



nere. Hinc et Dux Vinariensis, et Fuchsius, tormentariae 

 rei Praefectus, saepe conquesti de hoc ad alios, et stipen- 

 diorum tardiorem solutionem ingentis aliquando mali ori- 

 ginem futuram protestati sunt. Mortuo etiam Duce Cbri- 

 stiano Brunsvicensi cuncta in peius lapsa, et militi haec 

 opinio instillata, sive imperitia Ducum, sive Regis vigore 

 animi ex infelici cum equo casu valde imminuto, nihil recte 

 fieri, ut postularet magnitudo periculi. Qui autem errores 

 commissi fuerint, cum in persequendo Tyllium tam longo a 

 tutis receptaculis intervallo, relicta etiam a tergo arce, exi- 

 gua annonae totius subvectio intercepta ab hostibus fuit, 

 tum in ipso commisso praelio, ex narratione, quam de tota 

 illa re nuper misi, intelligi potuit. Fatendum nihilominus 

 est, totius calamitatis fontem ex Anglia fluxisse, cum contra 

 pacta conventa et datam fidem Rex Daniae tam indigne de- 

 sertus fuit. Quae autem infelicem illam pugnam mala se- 

 cuta, et adbuc secutura sint, partim cum summo dolore om- 

 nium bonorum ante oculos sunt, partim facile licet coniicere. 

 Ulico Dux Brunsvicensis deserto avunculo, et avocatis ab 

 eius Exercitu sibi subditis, in servitutis conditiones a Tyllio 

 ipsi propositas consensit, quo facto totus fere ille Ducatus 

 in hostis potestatem venit, et Episcopatus Hildesheimensis, 

 praecipua eius portio Papatum recipere cogetur. Idem fiet 

 mox de aliis in tota inferiore Saxonia Episcopatibus, et Rex 

 simul Daniae Bremensi et Ferdensi excidet. Quicl nunc Han- 

 saticae Civitates facturae sunt? Ultro pacem, sic enim ser- 

 vitutem vocant, et Caesaris iugum amplectentur, et sic Vi- 

 surgi et Albi praesidiis firmato utroque, ipsi Oceano et 

 mari tandem Baltbico Austriaca potentia incumbet. Rex Da- 

 niae aut arma tandem deponere cogetur, aut satis habebit 

 agendum, ut Holsatiam et proprium regnum defendat. Nam 

 audio, eum Anstrouthero Legato Anglico denunciasse, nisi ex 



