452 



Anglia inträ bimestre pecuniam accipiat, se relicta causa 

 communi sibi prospecturum esse, quibuscunque rationibus. 

 Hoc si faceret, et copias suas dimitteret, his ad ipsos hostes 

 confluentibus, tota repente moles et in has provincias et 

 forte etiam in S. R. M. in Borus siarn devolveretur. Et in- 

 terim tamen, ut ad nos refertur, Regi Daniae Mansfeldius, 

 ex huius mandato in Silesia urbes, quas in suam potestatem 

 redegit, ut sacramento se subiectionis obstringerent, curavit. 

 An illas retenturus sit, cum in conspectu suo Episcopatus, 

 pro filiis acquisitos amittat, docebit dies. Nunquam Rei- 

 publicae parabitur securitas, quamdiu illa neglecta privatae 

 utilitates in Consiliis et actionibus primum locum tenent. 



Mansfeldiuni vero diu consistere posse, mihi non fit 

 verisimile, cum destituatur nervö rerum gerendarum, neque 

 ex Gallia aut Anglia promissas pecunias accipiat. Quodsi 

 Bethlenius quoque Princeps non progreditur cum firma animi 

 sententia de continuando bello, sane ne tutum quidem re- 

 ceptum Mansfeldius habere poterit. Certe Caesareani ab illo 

 nihil sibi metuere et hunc pro perdito aestimare videntur. 

 Rusticos autem in Austria tuinultuantes hactenus magno cum 

 supercilio contempserunt, a quibus tamen magnam stragem 

 semel atque iterum perpessi sunt. Forte Deus per viles 

 homines compescere vult insolentiam hostium, cum Principes 

 non faciant officium, quod maxime debebant, si ulla ipsis 

 cura esset religionis et libertatis, maiorum sanguine partae. 

 Nunc Evangelici contra Evangelicos in bello Pontificiis socii 

 sunt, ac si cum lus conspirassent in communem perniciem 

 ac excidium. 



In Anglia vero ab uno superbo homine Rex iuvenis 

 veluti captivus tenetur, ut recta monentibus nullus ad ipsum 

 accessus sit, aut si forte quid boni instillatum fuerit, ab isto 

 subito ei iterum excutitur. Si Hispani iuratus minister esset, 



