455 



Regni. Et si verissima haec sunt, et a me negari non pos- 

 sunt, non tamen intermitto, quin eos moneam, saepe ex in- 

 opinato mutatas res in melius, contra spem in spem progre- 

 diendum; adfuturum Deum fortibus ausis, et satius esse, 

 tempestatem alioquin in eas öras praecipue irruituram levi 

 conatu et mediocri impensa alio avertere, quam ea semel 

 admissa longe maiorem rerum omnium iacturam facere, et 

 si quae alia huius generis mihi occurrunt. Sunt qui vellent. 

 extrema tentari, sed maior pars meliorem vincit, et metus 

 seditionis popularis praeclara saepe consilia impedit, cum 

 plebs variis de causis exulcerata, aliena sit reddita ad novas 

 collationes. Quod magnum est incommodum in hac Rep. 

 coniunctum cum summo periculo. In Anglia quidem ut Re- 

 gem ad rectam viam reducere conetur Rusdorfius, serio ipsi 

 a Rege Bohemiae mandatum, utque in negotio S. R. M:tis 

 se cum Domino Spensio coniungat, et ego ad utrumque 

 scribere in eandem sententiam soleo. Verum ex ipsorum 

 litteris facile animadvertere possum, non alio iacto funda- 

 mento non exspectanda meliora, atque ita divinam duntaxat 

 opem, non humanam industriam lantis malis remedium ad- 

 ferre posse. Imploremus igitur misericordiam altissimi, ne 

 diutius patiatur, ut oppressoribus communis libertatis cuncta 

 ex voto succedant, ut fere factum est hactenus. Haec dum 

 scribo, Vosbergius communicat mihi Amstelrodamo scriptas 

 litteras, quibus nunciatur. Dantisco perlatum, S. R. M:tem 

 insigni de Polonis Victoria potitum esse, caesis horum ad 9 

 millia, et Rege ipso ac Principe difficulter elapsis. Ego ut 

 toto pectore S. R. M:ti laetos semper successus e coelo 

 voveo, sic cum de proelio aliquo audio, ex imis medullis 

 cohorresco. Nam vel memoria cladis Pragensis et nuperae 

 Danicae me percellit, et quod hactenus fere toties, quoties 

 laeta sunt sparsa, mox subsecuti fuerint tristes nuncii. 



