13 



quae Welcker comperil, timi, qiiae ipse observavi, satis me 

 docuerimt, cl. Leydig, quod illa, unde prolectus esset, er- 

 rore niterentur, ad falsas deductum esse conclusiones. Nam- 

 que, dum coarguere studet, fibrillas, quae ad id tempus so- 

 lidae putatae fuerint, corpora cava esse, transversa earum 

 segmenta omnino in animo non Jiabuit. In linguae raninae 

 exsiccatae et solutione alcalina tractatae segmentis transver- 

 sis, si microscopio utare res subjectas minus amplificante, 

 singularum fibrillarum scgraenta non nisi parum dislincte 

 apparent. Planissime tamen in musculorum fasciculo pri- 

 mitivo corpora Iiicida vel rotunda vel in angulos majores 

 minoresve porrecta conspiciuntur, quae distinctis limitibus 

 extremis insignia a Welcker musculorum corpuscula sunt 

 appellata. Quae corpora Leydig pro fibrillarum segmentis 

 transversis, de quibus auctores mentionem fecissent, locaque 

 interjecta pro substantia inter fibrillas interjecta habuit. Qui 

 viri docti error inde repetatur oportet, quod in figuris ligno 

 incisis, fiuas Koelfiker operi suo „Microscopische Anatomie'' 

 vel „GewebeIehre" inseruit, nusquam segmenta transversa 

 haec musculorum corpuscula ostendunt. Ceterum haec cor- 

 pora in homine non tanta copia, quanta in animalium prae- 

 sertimque ranarum miiscuhs, inveniri dicuntur. Attamen 

 error, quo Leydig delusus est, in universum ad auctorum 

 priorum sententiam comprobandam valuit. Qui quidem seru- 

 tator quod corpora certis limitibus circimidata, quae rana- 

 rum musculis transversim dissectis in quovis fasciculo pri- 

 mitivo quina adeoque vicena pluraque inesse videmus, cava 

 esse judicavit, haec observalio nequaquam ab illo solo pro- 

 lata esse cernitur. Est potius disquisitionibus a Welcker et 

 RoUett institutis, quae uno quidem eodemque tempore, at- 

 tamen neutro auctorum quidquam de alterius observationibus 

 sciente, in medium prolatae sunt, satis confirmata. Prae- 

 ceptis regulisque, quas Welcker in rebus microscopicis rite 

 dijudicandis sequendas esse arbitratur, in usum vocatis, 

 equidem quoque facere non potui, quin eandem sententiam 



