26 



neratie teweeg gebracht. Haar steel blijft meestal hol en wordt bij 

 de door mij onderzochte vormen niet overal even duidelijk aan- 

 getroffen. Het duidelijkst treedt hij op bij embryonen van Salamandra 

 maculosa (zie fig. 19). 



Bij zeer jonge embryonen bevindt zich de epiphyse juist in het 

 vlak van symmetrie van den kop, terwijl zij bij oudere vormen nu 

 eens ter linker- dan eens ter rechterzijde afwijkt. 



Zooals wij boven vermeld hebben, ontstaat de epiphyse vroeger 

 dan de plexus chorioideus van den derden ventrikel. Deze plexus 

 ontwikkelt zich uit een binnenwaartsche plooi van het hersendak, 

 op den overgang van tusschen- op voorhersenen (zie fig. 13 en 14). 

 In figuur 15 merkt men op hoe uit deze plooi, even voor haar over- 

 gang in de voorhersenen , bedoelde plexus (p.c/i) zich door beneden- 

 waartsche uitstulping aanlegt. Deze groeit vervolgens meer en meer 

 in bovenwaartsche richting voort, totdat haar top met de epiphyse 

 ongeveer in hetzelfde vlak komt te liggen (zie fig. 18). Voor en 

 achter deze plooi , d. w. z. in de richting der voor- en der tusschen 

 hersenen, wordt het tusschenhersendak opnieuw door plooivorming 

 vergroot, ten einde aan de bloedvaten door de alles omspinnende pia 

 mater gedragen, een uitgebreider stroomgebied te verschaffen. De 

 voorste plooien van den plexus zetten zich door het foramen Monroi 

 in de holten der voorhersenen voort , terwijl de naar achteren gerichte 

 plooi den derden hersenventrikel binnendringt en de bovenste bij het 

 volwassen dier, het dak der voor- en tusschenhersenen gedeeltelijk 

 overdekt. 



Bij de door mij onderzochte vormen van volwassen Urodelen (Siredon 

 pisciformis , Triton cristatus, Triton alpestris, Triton taeniatus en 

 Salamandra maculosa) kan de epiphyse uitsluitend op sagittaal- 

 sneden — van de met groote omzichtigheid uit den schedel genomen 

 hersenen — door middel van het microscoop gevonden en bestudeerd 

 worden. 



