25 



van 11 mM. tot volwassen in een bijna volkomen horizontaalvlak 

 veranderd. Hierdoor wordt de stand der epiphyse ongeveer verticaal 

 (zie PI. 2. fig. 18, en PI. 3, fig. 19 en 2P). 



In dezen stand vertoont zich de epiphyse bij de Urodelen gedu- 

 rende het geheele leven , terwijl haar vorm onveranderd blijft. Hare 

 lengte , hoogte (met inbegrip van den steel) , en breedte staan tot 

 elkander in reden als 4:1:1, terwijl de lengte van den steel zich 

 verhoudt lot zijne geringste dikte als 2 : 1. 



Uit het raesenchymweefsel , dat reeds bij een embryo van 3|- mM. 

 tusschen de epidermis en de hersenen aanwezig is (zie fig. 13 bij hv) 

 ontwikkelen zich langzamerhand de hersenvliezen (zie verder fig. 

 14 — 18), waarvan het onderste vlies dat het hersendak het dichtst 

 aanligt en de hersenen, epiphyse en plexus chorioideus van bloedvaten 

 voorziet, hoogst waarschijnlijk de pia mater is (zie fig. 18, bij hv en 

 fig. 19 en 21 bij PM). 



Bij het grooter worden van het embryo verliest de epiphyse lang- 

 zamerhand hare holte en wordt door binnenwaartsche woekering 

 van haren wand soliede. Wanneer men haar bij een volwassen 

 Triton taeniatus op horizontaal-doorsnede beschouwt (zie fig. 20), 

 dan ziet men hoe haar lumen door celwoekering op enkele kleine 

 holten na geheel verdwenen is, hetgeen ook figuur 19 en 21 bij 

 Salamandra maculosa en Triton cristatus op sagittaalsneden aan- 

 toonen. Histologisch beschouwd bestaat de epiphyse uit epitheelcellen , 

 die weinig plasma maar daarentegen een groote kern bezitten. De 

 günsterende kogeltjes die tusschen de cellen verspreid voorkomen, 

 doen veronderstellen dat de epiphyse bij het volwassen dier in eenen 

 toestand verkeert van regressieve metamorphose , door vettige dege- 



') Afbeelding eener sagittaalsnede door de epiphyse van een 25 mM. lang embryo 

 \an Triton cristatus, met de in situ gelegen hersenvliezen, schedel en huid. 



