lü 



niet nauwkeurig van elkander heeft weten te onderscheiden. Wanneer 

 Leydig toch beweert, dat de epiphyse zich met de hersenen verbindt 

 door middel van twee op zenuwen gelijkende strengen, dan is volgens 

 hem de eene streng de eigenlijke epiphyse, terwijl de tweede waar- 

 schijnlijk het accessorisch gedeelte, het sterk gewonden ependym 

 geweest is. 



Ten slotte heeft C. K. Hoffmann nog bij het embryo eener 

 schildpad aangetoond, dat de bewering van Stieda i), „Eine besondere 

 „Epiphysis cerebri existirt bei der Schildkröte nicht; das kleine 

 „keilförmige Körperchen, welches den driften Ventrikel und das 

 „Zwischenhirn von oben bedeckend zwischen die hinteren Abschnitte 

 „der Lobi hemisphaerici eingeschoben ist, zeigt sich bei mikros- 

 „kopischer Untersuchung nur als der Plexus chorioideus des Zwischen- 

 „hirns oder des driften Ventrikels", onjuist is, en dat de Cheloniër 

 even goed in hef bezit gevonden worden van eene epiphyse als de 

 Sauriër. welke epiphyse, evenals bij laatstgenoemde groep van 

 dieren, uit twee deelen opgebouwd is, n.m. uit een eigenlijke epiphyse 

 en een plexus chorioideus van den derden ventrikel. Vervolgens merkte 

 hij nog op, dat bij de Cheloniër het cylinderepifheel van de epiphyse 

 even laag gebouwd is als van hef ependym, hetgeen bij de Sauriër 

 niet het geval is ; bij deze groep van dieren toch bezit de epiphyse het 

 hoogste cylinderepifheel. 



Hiermede eindigt de reeks der beschouwingen over den bouw en 

 de ontwikkeling der epiphyse bij de Amphibiën en Reptiliën. In de vol- 

 gende bladzijden wensch ik deze reeks met een eigen studie over 

 dit onderwerp te vergrooten. 



') Ueber den Bau des centralen Nervensystems der Schildkröte, in: Zeitschr. f. wiss. 

 Zool. Bd. XXV, 1875, p. 400. 



