9 



284: „Indem das dickwandige Blaschen der Oberhaut dicht ange- 

 „schmiegt bleibt und mit ihr sich vorwarts verschiebt, wird der 

 „lang ausgezogene und zarte Stiel von den Hirnhüllen und dem 

 „Schadeldach umwachsen, sodass das eigentliche Organ aus der 

 „Schadelhöhle ausgeschlossen wird. Beim Abziehen der Kopflmut 

 ,.bleibt es meist unter Zerreissung des Stieles an dieser hangen". 



Volgens GöTTE moet dus de epiphyse niet beschouwd worden als 

 eene uitstulping van het hersendak, maar als de rest der zich van 

 de epidermis afsnoerende medullairplaat, welk overblijfsel bij Anuren- 

 larven een in aanleg soliede, doch later van den derden ventrikel 

 uit hol wordend hersenstuk is, dat met dezen ventrikel door een 

 hollen steel in verbinding blijft. Deze steel zou dan later bij het 

 volwassen dier, als een solieden streng het buiten den schedel 

 gelegen epiphyse-stuk met de hersenen vereenigen, terwijl volgens 

 WiEDERSHEiM ') het binnen den schedel gelegen epiphyse-stuk — 

 epiphyse-wortel van Götte — als een ovaal lichaam blijft voort- 

 bestaan. Ofschoon het punt — de latere ligging der epiphyse en 

 hare verhouding ten opzichte van de hersenen bij het volwassen 

 dier — tot heden geen bestrijders vond, zoo is toch Götte's 

 bewering, dat de epiphyse een differentiatieprodrukt zijn zou van 

 het laatste verbindingsstuk der hersenen met de epidermis, door 

 een onderzoek van Van Wyhe^) wederlegd, hetgeen later door 

 C. K. HoFFMANN ') volkomen bevestigd is. 



Van W^yhe toonde aan, dat bij vogels — Eendenembryonen — 

 „der Zusammenhang des Hirns mit der Haut — dem vorderen 



') Die Anatomie des Frosches, ein Handbiich f. Physiologen, Aerzte u. Studirende 

 ■von A. EcKER. Zweite Abth. Nerven-u. Gefasslehre. Braunschweig. 1881, p. 11. 



-) Ueber den vorderen Neuroporus der Wirbelthiere, in: Zool. Anzeiger. N». 183. 

 1884, p. 684. 



') Weitere Untersuclningen zur Entwicklungsgeschichte der Reptiliën, in: Morph. 

 Jahrb. Bd. XI. p. 192. 



2 



