DE NOVA PYGEI SPECIE. '2 i3 



nunc obsoleta) prajdito suffultis coriaceis glaberriinis elliptico-oblongia 

 basi obtusiusculis apice acumiuatis margiiie angiiste spinuloso-seiTalis 

 supra saturate viriclibus splendentibiis venisque obscure elevatis infra 

 pallidioribus magis opacis venisque priraariis teneris utriiique 7-8 

 ante margiuera arcuato-couttuentibus paulo prominulis 5-7 poll, 

 longis 2-3 poll, latis, racerais axillaribus 1-3-nis petiolo 2-3-plo 

 longioribus densifloris floribus adhuc inexpansis amenta immatura 

 referentibus bracteis orbiculatis sericeis deciduis obvallatis, rachi 

 crassa tomentosa, pedicellis crassis calyci sequilongis, floribus 5 lin. 

 diametro, calycis cyathiraorphi lobis ovatis obtusis ciliatis, petalis 

 orbiculatis glabris parce ciliatis lobis calyciuis duplo longioribus, 

 staminibus circ. 30 biseriatis disci intus lutei margini sublibero iusertis 

 filaraentis filiforinibus antheris luteis, ovario glabro, stylo crasso tubum 

 calycinum vix superante stigmate capitato, fructu glaberrimo oblique 

 ovoideo-oblongo acuto pollicari ante plenaai maturitatem tantum 

 coriaceo tunc vero carne tenui atro-purpurea praedito putaraine carti- 

 lagineo vasibus anastomosantibus baud prominulis percurso secus 

 faciem leviter sulcato. 



Tn silva juxta coenobium buddhicum, infra verticem montium Pak- 

 wan, urbem Cantonem supererainentium, floriferum ineunte Octobri 

 1869, fructiferum Martio, Aprili 1870, invenerunt Sampson et Hance. 

 (Exsicc. u. 16424.) 



Arbor procera, nobilissima, ampla foliorum lucidissimorum coma 

 superbiens, innumerisque florum racemis suavem Oratfegi nostratis 

 odorem late spargentium exornata. Folia aquae fervidae immersa 

 odorem olei amygdalarum essentialis balant : druparum caro parca 

 sapore amaricato dulciculo cerasorura silvestriura gaudet ; nucleoruni 

 gustus araygdalis amaris similliraus. 



Species valde notabilis, foliis serratis fractuque vere drupaceo a 

 ceteris congeneribus discedens, transitum directum in Prunormn genus 

 molitur, liraitesque bina inter genera vix non obliterat : diu profecto 

 dubius haesi numne potius earn Laurocerasorum agmini adnumera- 

 verim ; sed, omnibus rationibus ad trutinam revocatis, putamen car- 

 tilagineum lancera magis Pyfjeam versus deprimere ceuseo^ 



% 2 



