216 J. M. Norman 



prolraclæ, lumine nisi in seclionc Iransversali (iisci sublilis- 

 sima observando, nunc breviorcs sed amplioros lumine capa- 

 ciore & manifeslo. Numéro minimo sunt octo, haud raro 

 plures obvlæ. Per parietes correspondenles exlremilalum 

 cellulæ bæ lam arete coadunalæ sunt, ut, limite nullo modo 

 distingvendo, paraphysis ut or^anon simplex intus loculosum 

 appareat, loculamentis nunc diapbragmale tenuiore nunc por- 

 lione solida protracliore inlerseplis. Paraphysis niox linearis, 

 tantum e cellulis elongalis conllata, mox clavato-Iinearis 

 vel clavata, e cellulis snperioribus amplioribus & ex infe- 

 rioribus elono^atis & an<Tustioribus prodit. In paraphysi stricte 

 lincari d: in parte inferiore clavato-linearium cellularis indo- 

 les interdum mao^nopere obscuram sese præbet, sed tamen 

 semper cognosci potest, cum apte evolulam paraphysin soli- 

 tariam evulsam &: tinctura iodines præparatam luce fausto 

 acute observas, qvo casu cavitas cellulæ ut parvula linea 

 mediana subtilis dispicit. Paries cellularum paraphysialium, 

 præsertim superiorum, diversissimo colore a rufo per fuscum 

 ad cærulescenlem tinctus sæpius apparet. Ab hoc colore 

 parietis cellularum supremarum color disci proprius, cogni- 

 tioni specificæ tam pretiosus, originem ducil, qvamqvam ab 

 ilio, sub microscopio viso, apparere sat diversus potest. 

 Cum in evulsa separata paraphysi tinctura iodines applicalur, 

 paries cellularum pro parte & conlentum cellulare fuscum 

 lingitur sed vix cærulescil. 



Historiam evolulionis paraphyseos expedire non polui; 

 nescio, utrum paraphysis a cellula primaria unica elongala, 

 serius propter generalionem endogeneam vel disseptationem 

 simplicem loculamentosa evadenle, an a serie cellularum dis- 

 junctarum nalu ipso coalescenlium perficialur. Exploralum 

 modo habeo, evolutionem & perfeclionem apaphyseos nihilo 

 minus (|vam apolhecii totius a superiore (v. a pi ce libero) 



