SI 



borstvlek. De wijfjes van beide vormen verschillen op gelijke wijze, 

 de vleugellengte bij suecica gaat tot 73 mm., terwijl die van gaetkei 

 tot 76 mm. reikt. 



De verschillende trekrichtingen van de beide vormen in aan- 

 merking nemende, is het meest waarschijnlijke, dat de geregeld 

 door Nedeiiand trekkende vonn, de West-Scandinavisclie Cyanemda 

 suecica gaetkei (Kleinschmidt) zal zijn, en dat werkelijk deze vorm 

 tot onze vogelfauna gerekend moet worden, is gegrond op 2 bewijs- 

 stukken in de collectie van 's Rijks Museum van Natuurlijk Historie 

 te Leiden. Het cT toch, waarover ik een mededeeling deed in den 

 vorigen jaargang (p. 79), heb ik na zijn dood nauwkeurig onderzocht 

 en, hoewel de vleugels van dit voorwerp dDor verbhjf in de kooi 

 zeer beschadigd zijn en een juiste lengtebepahng niet meer toelaten, 

 acht ik dit voorwerp na vergeUjking met andere voorwerpen van 

 gaetkei en suecica te behooren tot eerstgenoemden vorm. In alle 

 deelen bezit het eenigszins grootere afmetingen dan suecica en ook 

 een lets donkerder kleur. Aan den onderrand van de bruinroode 

 borstvlek, die naar verhouding minder groot is dan bij voorwerpen 

 van suecica, is een aanduiding van wit waarneembaar, veroorzaakt 

 door de witte basis van de onderUggende blauwe veeren. Zooals 

 bekend is, werd deze vogel volgens den Heer C. Kroon den llden 

 Mei 1913 bij Haarlem gevangen. Het tweede voorwerp, dat ik tot 

 dezen vorm breng, is een 9 uit de collectie van Wickevoort Crom- 

 MELiN (n". 73 — 5). Hoewel de wijfjes van de verschillende vormen 

 zeer lastig te onderscheiden zijn, zijn de grootte (74 mm. vleugel- 

 lengte) in verband met den datum, waarop het gevangen werd, 20 

 Mei 1885 — (abusievelijk vermeldde ik in „Notes from the Leyden 

 Museum" XXX, 1908— '09, p. 194 den datum van vangst 20 Maart) — 

 als doortrekkende vogel in den Haagschen Dierentuin, een paar ge- 

 gevens, die met vrij groote zekerheid ook voor dit voorwerp op 

 gaetkei wijzen. Aan de figuren op de bijgevoegde plaat liggen beide 

 genoemde voorwerpen ten grondslag. De vraag of Cijanecnla suecica 

 (L.) ook in ons land wordt aangetroffen blijft nog open; de moge- 

 lijkheid hiertoe bestaat zeer zeker, alhoewel die, vooral wat betreft 

 waarneming in het voorjaar, gering is. 



Leiden, Maart 1914. 



