13 



bestond, kon er voor de kolonio van (;on vocdsc4vraagstuk nog geen 

 sprake zijn. 



Maar van jaar tot jaar werd de toestand moeilijker, en nu in 

 het westen de stad zieh tot Delftshaven en zelfs nog verder uit- 

 strekt en ook in het noorden onrustbarende afmetingen begint aan 

 to nemen, mag de kortste reis, die onze reigers maken moeten 

 om zichzelf en hunno jongen van voedsel te voorzien, op minstens 

 drie kilometers worden geschat. Maar ook daar is voor den schuwen 

 reiger nog geen veihg en dankbaar jachtgebied te vinden, en feiteUjk 

 strekt zieh dit laatsto nog veel vorder uit dan de plassen van Kra- 

 lingen en Hillegersberg in het noorden en Schiedam in het westen. 



Gelukkig heeft het groote vhegvermogen onzen reigers de steeds 

 grooter wordende afstanden helpen overwinnen en lieeft tot heden 

 de kolonie eerder neiging tot uitbreiding dan tot inkrimping ver- 

 toond, dank zij vooral het taaie vasthouden aan hunne oiide veihge 

 woonplaats eenerzijds, en anderzijds aan de moeihjkheid om elders 

 een geschikte en veilige gelegenheid tot het stichten eener nieuwe 

 kolonie te vinden. 



Volledigheidshalve mag er hier nog worden bijgevoegd, dat aan 

 onze wilde reigers in de Diergaarde geen voedsel wordt verstrekt. 

 Ook doen zij geen moeite om bij het voederen der pelikanen en 

 andere visch-etende vogels eenige voedervisschen te bemächtigen. 

 Wei echter staan zij des zomers reeds bij het krieken van den 

 dag in geheele rijen visschende längs do kanten van onze visch- 

 rijke vijvers, verdwijnen echter, zoodra de tuin voor de bezoekers 

 geopend wordt. 



Hoewel dit origineele stuk natuurleven bijna in het midden van 

 Grooter-Rotterdam ook zijne minder aangename zijde heeft, is het 

 toch zeer te hopen, dat dit natuurmonument, want zoo mag het 

 wel genoemd worden, voor de Rotterdamsche Diergaarde möge be- 

 henden blijven, tot groot genot voor alle natuurvrienden in het 

 binnen- en buitenland. 



Rotterdam, Maart 1914. 



