64 



zieh naar omlaag stortonde, waaii)ij dan hun donkorc bovenzijde 

 goed waar te nemen viel. Aanvankclijk meende ik de nog bruin ge- 

 kleurde jongen als dito zilvermeeuwen te moeten aanspreken en 

 ook nu nog geloof ik, dat 't verschil in teekening bij beide soorten 

 niet in-'t-oog vallend is, maar dat fuscus alleen zeer merkbaar 

 kleiner is dan argentatus, en dus de afmeting hier als critérium 

 bij de determinatie geldt. Hun aantal vormeerderde naarmate wij 

 dichter de kust naderden, die met haar loodrechte rotswanden, 

 waartegen de branding huizenhoog opspat, met de daarvöör gelegen 

 klippen in zee en kleine onherbergzame eilandjes mij een eldorado 

 voor deze meeuwsoort toeschijnt. Ook enkele lachmeeuwtjes kwamen 

 opdagen en Jan van Genten werden gaandeweg talrijker, meeren- 

 deels in het witte, en slechts weinige in hun donker nog jeugdig 

 kleed. Deze zwervers bekümmeren zieh echter nooit om de schepen 

 en dolen bijna altijd eenzaam rond. Talrijk werden nu ook de alken, 

 die 't zij solitair of ook wel in troepjes van + 10 stuks achter 

 elkander geschaard voorbi] snorden. Het kwam mij vöör, dat dit 

 onze gewone Älca torda moest zijn geweest; interessanter dan deze 

 vond ik evenwel de pijlstormvogels (waarschijnlijkP?</f?7i?6Sp?<//??»ts), 

 zwarte vogels met wittë onderzijde, die, laag over de zeeoppervlakte, 

 dikwijls bij meerdere exemplaren tegelijk met den wind mee naar 

 het noorden zeilende, plotseling zeer talrijk optraden, toen ons schip 

 zieh te midden van de Bertenga-eilanden be vond, zijnde een groepje 

 onaanzienlijke steile rotseilandjes, niet zeer ver noordelijk van den 

 Taagmond gelegen. Hier werden ook enkele aalscholvers ontmoet. 

 Na het passeeren dezer klippen daalde het aantal stormvogels ook 

 spoedig weer tot nul. 



21 Dee. Na gedurende den nacht op de reede van Lissabon gele- 

 gen te hebben, verliet de „Sindoro" reeds in het vroege morgenuur 

 't breede rivierbed, uitgeleide gedaan door een zwerm kokmeeuwtjes, 

 en leden van de species Larus fuscus^ die als krij sehende schimmen 

 door de mistige schemering ronddwarrelden, en hield den geheelen 

 dag onafgebroken de kust in 't zieht, ook nu weer geaccompagneerd 

 door de stereotype kleine mantelmeeuwen, waarvan er telkens enkele 

 achter bleven om gaandeweg door weer nieuwe te worden vervangen. 

 Ook eenige alken en een handjevol exemplaren van Larus ricUbundus 

 en tridactylus stonden op 't programma van dien dag, maar bi] 

 uitstek talrijk waren voortdurend de Jan van Genten, van welke 

 vogelsoort zieh nu niet alleen de witte en de op jagers gelijkende 

 bijna zwarte exemplaren vertoonden, doch van tijd tot tijd ook 



