72 



nog genoog merkwaardigs te bewonderen om du stad ook zonder 

 vogols voor toeristen aantrekkolijk te doen zijn, zoodat ik dien 

 avond eerst laat en geenbzins onvoldaan naar boord terugkeerde. 



13 Januari weer niets te zien. Den 14en verscheen 's morgens 

 een op onzen kwartelkoning golijkende vogel, die een eind vooruit 

 vloog, zieh op 't water neerzette en zieh vervolgens, aan de andere 

 zijdo van 't schip zwemmende, voorbij liet varen. Daarna sprong 

 hij opnieuw op, vloog andermaals vooruit, en wachtte voor de 

 tweede maal onze nadering af. Dit spelletje duurde zoo ongeveer 

 een nur lang, en daar de vogel uiterst mak bleek te zijn, was 't 

 niet moeilijk, hem telkens in 't voorbij gaangoed te bekijken, waartoe 

 men zieh echter voortdurend naar de tegenovergestelde verschansing 

 moest begeven, dan waar 't beest de laatste maal gepasseerd was. 

 Tijdens ons middagmaal is hij ten slotte in de onmetelijke ruimte 

 verdwenen. Omstreeks 1 uur n.m. vloog er een zwarte stormvogel (?) 

 lets grooter dan de Procellaria's, doch kleiner dan Larus ridihiuidns 

 eenige oogenblikken voor den boeg been en weer. 



De 15de Jan. le verde weer geen waarneming op, maar in den 

 middag van 16 Jan. werd als voorbode van 't naderend land (de 

 Batoe-eilanden) een groote zwerm vogels vooruit gesignaleerd. Ook 

 een lichtbruine (storm-?) vogel ter grootte van Lams canus vloog 

 met kalmen vleugelslag voorbij. (Deze zelfde species ontmoette ik 

 eenige maanden later weer, en wel tijdens mijn overtocht van 

 8imaloer naar de Cocoseilandjes, en eveneens op de thuisreis). Bij 

 mijn ontwaken den 17den Januari 1913 verhieven de Merapi en de 

 Singalang zieh reeds hoog boven den horizon; ook de lagere bergen 

 van Sumatra waren zichtbaar; de kleine eilandjes lagen als een 

 vloot van geankerde schepen op de spiegelgladde zee, de Neder- 

 landsche vlag wapperde van den vuurtoren op Poeloe Pandan en 

 na weinige uren lag de „Sindoro" gemeerd in de Emmahaven. 

 Onder al het vreemde, dat Indië mij op dat oogenblik te bewonderen 

 gat, trof mij haast 't meeste, dat 't er wemelde van doodgewone 

 ringmusschen en van schijnbaar nog gewonere zwaluwen en dat 

 een flinke zeearend (Haliaëtus leucogaster) met uitdagende kalmte 

 tusschen de schepen in de haven heen en weer vloog. Het was 

 een jonge vogel in 't gevlekte overgangskleod, en ik heb hem 

 (althans waarschijnlijk 't zelfde exemplaar) nog meerdere malen, 

 telkens als ik voor slechts enkele dagen te Padang vertoefde, längs 

 't Strand zien zweven. 



