80 



zee van water, nog voortdurend binnonkomende door het patrijs- 

 poortje, dat ik, daartoe te zeer verzwakt zijnde, niot stevig genoeg 

 kon dichtschroeven, stroomdo met woedend golfgeklots door mijn 

 hut been en weer, doch voelde ik mij zelfs niet bij machte om op 

 de electrische bel een noodsein te geven aan de hutjongens, die 

 ton slotte van mijn wanhopigen toestand verwittigd werden door 

 het water, dat van reten in 't tusschenschot gebruik maakte om 

 in de naburige hutten door te dringen. NauwoUjks behoof ik nog 

 te zeggen, dat ook dezen dag van vogelwaarneming nietskon komen. 

 Den 21en was de zee weer dragelijk kalm, maar deed zieh toon 

 een ander inconvenient voor, bestaande uit het niet in orde zijn 

 mijner winter-garderobe. De plotsehnge koude had ons letterlijk 

 overvallen, en waar nu eenerzijds te verwachten was, dat men niet 

 langer ongestraft de Indische kleeren zou kunnen blijven dragen, 

 daar was ik er aan den anderen kant van overtuigd, dat een uurtje 

 rommelen in een koffer, staande in een bekrompen en tevens schom- 

 melende hut, mij nog veel verder uit den koers zou brengen. Er 

 zat dus niet anders op, dan noodgedwongen andermaal de vogelarij 

 te laten rüsten. 



De dag van 22 Januari was nog niet aangebroken, toen het woord 

 „Messina" mij als een vroolijke muziek uit den slaap wekte. Men 

 heeft n.l. de gewoonte, om de passagiers bij het voorbijstoomen van 

 mooie punten te waarschuwen; daar er evenwelin 't onderwerpelijke 

 geval niets anders buiten te zien was dan een paar eindeloozerijen 

 van lichtjes, maakte ik van de bewegingloosheid van 't schip gebruik 

 om snel mij ne Europeesche uitrusting voor den dag te halen en 

 bij elkaar te zoeken. Met deze winterpantsers gewapend zijnde kon 

 er weer aan ornithologische waarnemingen worden gedacht. Het 

 eenige wat de zee dien dag aan vogels bleek te herbergen was een 

 25-tal zilvermeeuwen en één enkel exemplaar van L. fuscus, maar 

 de herkregen gezondheid en het verrukkelijke gezicht op de Lipari- 

 sche eilanden wogen te zamen ruimschoots op tegen het gemis aan 

 zeldzame gevleugelde gasten. Ook den volgenden dag, waarop wij 

 's morgens de straat van Bonifacio doorstoomden, en laat in den 

 nacht te Marseille arriveerden, zag men hoog boven en ver achter 

 ons schip aanvankelijk niets dan zilvermeeuwen, waarbij zieh in 

 den middag een 4-tal lachmeeuwtjes aansloten. Den 24«" Jan. word 

 ons te Marseille geen tijd tot passagieren gelaten, zoodat ik er 

 niets anders te zien kon krijgen dan wat gewone musschen op de 

 kade en tallooze L. riclibundiis in de havens. Van deze laatste soort 



