108 



Verheer, raadsheer in het Gerechtshof te Leeuwarden, wiens jacht- 

 terreinen in de „Warren" (Friesch woord voor siecht land) het doel 

 onzer excursie uitmaken. 



Deze terreinen, uit oude veenderijen en laag gelegen, een groot 

 deel van het jaar onderwater staand grasland bestaande, vol met 

 poelen, slooten en plasjes, waarin en waaromheen gagel, wolwilgen, 

 elzen, lischdodden, riet, biezen en zeggen welig tieren, zijn gelegen 

 in den driehoek gevormd door den Sintelweg Hardegarijp — Huister- 

 heide, de „âld-Suawâldster diik" (de oude weg naar Suawoude) en 

 de „pundiik" Bergum— Tietjerk. 



De afdeeling „Leeuwarden" der Natuurhistorische is o. a. vertegen- 

 woordigd door de dames Will, directrice der H.B.S. voor meisjes, met 

 hare leerlingen (waarbij ook de twee dochters des beeren v. d. Plaats), 

 VAN SoLCAMA on BoDDÉ, en de beeren Ottema Sr. en Jr. en Adrtani. 



Een der beide lange stoomtramwagens wordt geheel door ons in 

 beslag genomen, zelfs de balcons staan vol. Langs den spoorweg 

 naar Groningen, waar de aan weerszijden gelegen, door vaarten en 

 slooten doorsneden, läge weilanden en de meer- of minder dichtbe- 

 groeide petten (oude veenplassen) al dadelijk een goed beeld geven 

 van het Friesche laagveengebied ; voorbij Tietjerk met zijn nooit 

 volprezen „Vijversburg", brengt ons het kwieke locomotiefje in 20 

 minuten naar het station Hardegarijp. 



In lange bonte rij, die, door de kleurige toiletjes der jonge dames, 

 meer aan een buitenpartijtje dan aan eene ornithologische excursie 

 door moerasland doet denken, bereiken we na een klein halfuurtje 

 de woning van Heine v. d. Heide (den jachtopziener van den beer 

 LosECAAT Verheer) een eenvoudig, met al de geheimen zijner kleine 

 wereld en haar gevleugelde bewoners volkomen vertrouv/d man. 



In de drassige hooilanden, waar Orchis morio in groot aantal bare 

 bloemstengels verheft en waar de beer v. d. Burg zieh als een 

 uitstekend botanicus doet kennen, worden al spoedig, onder groot 

 gejuich der jongere deelneemsters, de eerste nesten van Kievit en 

 Grutto ontdekt. Overal vliegen de oude vogels, luid schreeuwend 

 voor ons op en om ons been. 



Balanceerend over eene los over de slooten geworpen plank, 

 springend van het eene „bjentepoltsje" (zeggen-polletje) op het andere, 

 waarbij de dames natuurlijk zooveel mogelijk worden gesteund en 

 geholpen, dringen we hoe langer hoe verder in de moerassige oude 

 veenderij door. De wankele, dikwijls onder de voeten wegzakkende 

 veenbodem vereischt alle oplettendheid en herhaaldelijk wordt al 



