15 



T h. M e e h a n 'j nam bij Euphorbia cordata, E. humistrata en E. maculata 

 die onder gewone omstandigheden een neerliggenden stengel bezitten, een oprich- 

 ting daarvan waar door het parasiteeren van Aecidium Euphorbiae hypericifoliae. 

 De laatstgenoemde Euphorbia vertoonde daarbij nog het verschijnsel, dat hare 

 leden knoopig werden, dat de bloemen, die gewoonlijk in de bladoksels staan, meer 

 naar den top der stengels waren gedrongen, dat de beharing der plant was verd- 

 wenen en eindelijk de bladen van meer regelmatigen vorm waren geworden, alle, 

 wijzigingen, die de plant sterk op een andere soort, Euphobia hypericifolia doen 

 gelijken. — Zoodra er meer licht is verspreid over de oorzaken van de veranderin- 

 gen, welke parasieten in hare voedstercellen oproepen, zal daardoor tevens de kleine 

 sprongswijze verandering, die door overerving en natuurlijke teeltkeus gefixeerd, 

 aanleiding geeft tot het ontstaan van nieuwe variëteiten, soorten enz., een stap 

 nader tot hare verklaring komen. \'oor een andere conclusie verwijs ik naar 

 R e i s s e k's opstel 1. c. De invloed van Aecidium Euphorbiae cyparissiae kan ik 

 hier als welbekend verschijnsel voorbijgaan. 



Van de groepen der Basidiomyceten en Ascomyceten mogen de volgende 

 weinige voorbeelden hier volstaan. Vaccinium Myrtillus en V. Vitis Idaea worden 

 bewoond door de eenvoudige Exobasidium \'accinii, die de bladen dezer planten 

 tot plaatselijke hypertrophie brengt, evenals Aecidium Berberidis oft Roestelia 

 cancellata dit bewerken op de bladen der berberisplanten of van den pereboom. 

 L. F u c k e 1 heeft aangetoond -'), dat deze paddestoel ook op Rhododendron voor- 

 komt, en daaraan de zoogenoemde »Saftapfel des Rigi«, die meestal aan een As- 

 comyceet zijn toegeschreven, voortbrengt. 



Onder de hoogere Ascomyceten heeft Exoascus Pruni zekere beruchtheid als 

 oorzaak der pruimenziekte (in 't Duitsch bekend als » Narren») waarbij de onrijpe 

 vruchten blaasachtig opzwellen, een ziekte, die vroeger verkeerdelijk aan insekten 

 of plant-mijten werd toegeschreven '). 



III. Phanerogamen aan andere Phanerogamen. Tot dusver zijn er nog 

 slechts zeer weinige gevallen van dezen aard bekend. Solms Laubach*) 

 beschrijft de volgende merkwaardige verhouding: Het thallus van de Raffesiacee 

 Pilostylus Hausknechtii B o i s s , woekert in de takken van eenige Syrische en 

 Kurdistansche Astragalussoorten (A. leiocladus, rhodosemius. florulentus, cha- 

 laranthus en myriacanthus) en verlengt zich met de éénjarige takken evenals 

 Peronospora in het loof der aardappels. In de sterk hypertrophisch gezwollen 

 uitwendige bladsporen ontwikkelen zich, aan weerszijden van den medianen vaat- 

 streng, die uit het blad neerdaalt, twee celgroepen uit het thallus der parasiet, 

 daaruit ontstaan twee kussenvormige lichamen, die nog later de bloemen voort- 

 brengen, welke, bij hun groei de bedekkende schorslagen verscheuren. Zijdelings 

 worden de genoemde kussens door de laterale vaatstrengen van het blad be- 

 grensd. Nu is niet alleen het grondweefsel der voedsterplant, maar ook het 

 weefsel van den medianen vaatbundel in sterk hypertrophischen toestand gebracht. 



') Change of habit through fungoid agency. Proceedings of the .\cad. of natural 

 science of Philadelphia 1874, p. 146. 



-) Jahrbücher d. Nassauischen Ver. f. Naturk. Wiesbaden 1873. 



') P. Soraur. Handbuch der Pflanzenkrankheiten. Berlin 1874, pag. 379, Tab, XV. 



') Botan. Zeitung 1874, Nr. 4 en 5. 



