•24 



aan hazelnoten en aan appels, in welke M. de larven aantoonde. — De bloem- 

 gallen, die M. beschrijft, zijn die van Andricus ramuli L. (Teras amenticola Hart) 

 aan Quercus (1. c. fig. 56, pag. 124) en een mij overigens onbekende bloemmisvor- 

 ming van Laurus. 



In het algemeen heerscht er groote standvastigheid in de plaatsing der gallen 

 met betrekking tot de organen der plant en volkomen ten onrechte beweert 

 Frauenfeld: »Dass eine Art« (bij Cynipiden), »je nachdem sie ihr Ei an Stamni, 

 Blatt oder Knospe ablege diesen Stellen entsprechend einander ganz unahnliche 

 Gallen hervorruft, deren Erzeuger man früher für verschieden halten zu mussen 

 glaiibte.« Zelfs in die gevallen waar een veranderlijke plaatsing bestaat, is de 

 overeenstemming der gallen zeer groot. De gallen van Andricus curvator, hetzij 

 zij geplaatst zijn aan bladen of bladstelen of in den schors der takken, zijn 1)ij 

 eenige oplettendheid altijd gemakkelijk te herkennen. Voor Xenophanes Poten- 

 tillae, die gallen vormt op de stolonen en bladstelen van Potentilla reptans geldt 

 hetzelfde. Ofschoon de verschillende vormen der gallen von Rhodites spinosis- 

 simae Gir op Rosa canina en pimpinellifolia onderling meer afwijken dan bij 

 eenige andere soort, vindt men toch licht in alle onafhankelijk van hun plaat- 

 sing op de bladen, de bladspillen of de kelkslippen — een zelfde type terug. 



Als sterk van elkaar afwijkend in plaatsing, doch geheel overeenstemmend in 

 bouw, heb ik fig. 28 een tot nu toe onbeschreven gal eener Spathegaster, die op 

 bladen of takken staat van den steeleik afgebeeld; in fig. 30 een geval, waarin 

 de gallen, van Spathegaster albipes, die gewoonlijk aan den bladrand staan, tot 

 echte inwendige schorsgallen zijn geworden. 



Daartegenover staan nu de weinige gevallen van ware polymorphie afhanke- 

 lijk van het dragend orgaan. De wortelgallen van Phylloxera vastatrix aan den 

 wijnstok, wijken in bouw en eigenschappen aanmerkelijk af van de door hetzelfde 

 insect voortgebrachte bladgallen. Cecidomyia urticae leeft niet zelden in gallen 

 ontstaan uit de okselknoppen van de brandnetel, die in uitwendig voorkomen 

 en in morphologische waarde niet meer overeenstemmen met de normale blad- 

 gallen. — Het voorkomen van onderling meer of minder duidelijk onderscheid- 

 bare galvariëteiten onder gelijke omstandigheden van oorsprong en plaatsing, 

 behoort evenzeer tot de zeldzamere verschijnselen. Merkwaardig in dit opzicht 

 is Cecidomyia tremulae Win n. (C. polymorpha Bremi); hetzelfde insect kan op 

 hetzelfde blad van den abeel vier galvormen voortbrengen, die zich als stand- 

 vastige variëteiten voordoen'). Bij de beoordeeling van dit en dergelijke geval- 

 len, bedenke men, dat de plantegallen zich in vele opzichten als ware species 

 gedragen "). 



De weg, door Malpighi voor de rangschikking der gallen aangewezen is, in 

 later tijd betreden door G. v. Haimhofen en Gustav Mayr. De eerste 

 gaf in 1858^) een lijst van de aan hem bekende gallen in de verschillende 



') Winnertz. Beitrag zu einer Monographie der Gallmücken. Linnaea entomr^- 

 logica T. VIII, 1853, P. 154 V. 



-) C. Darwin. The variation of Animals and Plants under Domestication. Lon- 

 don 1868, II, On Gall's. pag. 282. 



') Verhandlungen d. Zool. Bot. Gesellsch. in Wien 1858, T. VIII, p. 286. Beobach- 

 tungen über die Menge u. das Vorkommen der Pflanzengallen etc. 



