26 



exactly the same kind of galls as on the European oak. These latter facts 

 apparently prove, that the nature of the poison is a much more powerful agent 

 in determining the forni of the gall than the specific character of the tree, 

 which is acted on." 



Het zal beneden blijken, dat 't aantal gevallen, waarin dezelfde diersoort op 

 verschillende planten niet van elkaar te onderscheiden gallen voortbrengt, groot is. 

 Vooral geldt dit voor de plantmyten en de galvliegen, die dikwijls veelhuizig zijn. 

 De mate van verwantschap tusschen de planten, die onder den invloed van 

 dezelfde soort van parasiet dezelfde gallen kunnen \oortbrengen, schijnt echter 

 eveneens groot te moeten zijn. In strijd hiermede schijnt het, dat Dr. Thomas 

 in zijne lijsten van plantmyten vermeldt, dat de gal Cephaloneon molle Bremi, 

 bewoond door Bursifex Pruni Amerling, niet alleen op Prunus domestica en 

 F. spinosa, maar onder geheel dezelfde gedaante op Salix fragilis en S. stylaris 

 en mogelijk ook op S viminalis wordt aangetrofifen , terwijl een andere gal 

 Cephaloneon hypocrateriforme Bremi, bewoond door Volvulifex Pruni Am. 

 volgens Thomas op de volgende soorten en geslachten voorkomt : Prunus do- 

 mestica, spinosa, chamaecerasus en Armeniaca, Tilia en Eugenia punctata van 

 Guadeloupe, waarschijnlijk ook op Salix herbacea. Ofschoon men in deze en 

 dergelijke gevallen geneigd is de prepotencie van den bewoner boven de voed- 

 ster tot een algemeenen regel te maken, die slechts binnen enge grenzen 

 speling toelaat, moet men niet uit 't oog verliezen, dat het verschil tusschen 

 mijtgallen , al worden zij ook door, als verschillende soorten erkende vormen 

 voortgebracht, en door zeer verschillende plantenspecies gedragen, toch in vele 

 gevallen zeer gering is, zoodat aan deze voorbeelden slechts weinig waarde 

 kan worden gehecht. In zekeren zin geldt dit zelfde voor de door Dar win 

 aangevoerde analogieën, waarin ook uitsluitend zeer verwante planten zijn be- 

 trokken en het resultaat waarop Darwin zooveel gewicht legt, was dus a priori 

 te verwachten. — Het is dus nog eenigszins gewaagd Darwin 's conclusie 

 onvoorwaardelijk te onderschrijven en juist de groote neiging tot éénhuizigheid 

 van verreweg de meeste galinsecten. pleit ongetwijfeld voor een verschil der 

 voedsterplanten in weerstand biedend vermogen tegen galvorming, zelfs in geval 

 van nadere verwantschap. 



Ook de entomoloog Gerstacker') schijnt geen geringe waarde te hechten 

 aan de specifieke kenmerken van de voedster. Hij deelt mede, dat dezelfde 

 galwesp de oorzaak zou zijn van de twee sterk van elkaar afwijkende gallen, 

 die gewoonlijk worden toegeschreven aan de twee verschillende soorten Cynips 

 calicis en C. caput medusae , waarvan de eerste alleen op Quercus pedunculata, 

 de laatste op Q. sessiliflora zou voorkomen. 



Ik moet echter bij deze gelegenheid opmerken, dat Schlechtendal zegt, de 

 beide gallen aan Q. sessiliflora te hebben gevonden en G. Mayr. de bekende 

 Cynipidoloog, het bovenbedoelde soortverschil staande houdt. 



Ik eindig deze § met het vermelden van een hypothese, die men hier en 

 (laar aantreft in de talrijke opstellen, van G. v. Frauenf eld over misvormingen 

 aan planten door den invloed van insekten. In zijne «zoölogische Miscellen« 



') Sitz. her. der Gesellsch. naturf. Fr. zu BerliH 1872, pag. 43. 



