43 



Phytoptus aan de druivcwortels gezwelletjes veroorzaken, "t geen 



een merkwaardige analogie met Phylioxera zou zijn. 

 \ III. Ulmus. Ulmus campestris draagt twee kleine dimwandige bladgalletjes, 



de eene is ook onder iets uitpuilend; de andere inwendig met 



Erineum begroeid onder niet uitpuilend. De eerste met 1'hytoptus 



campestricola Frfld. l) 

 IX. Betula. Brengt vele Erineen voort, die vooral verschillen in den vorm 



der haren. Erineum betulinum, Schum, geeft 't blad, een als met 



zand bestoven uiterlijk [Bursifex betulinum;. 

 X. Jiiglans regia. Draagt een der algemeenste Erineen. Kr. Juglandis 



Unger = Phyllerium Juglandis Schleich = Er. juglandinuni 



Persoon. ; Phyllereus Juglandis Am.;. Ook Populus canadensis draagt 



een Er. blaas, die o]) deze zeer veel gelijkt: Erineum aureuni Ung. 

 XI. Quercus. l'>ineum quercinuni Pers komt voor op Quercus pubescens 



Wild. en Q. cerris I,. 

 XII. Aesculus Hippocastaniim. l'.cn zeer algemeen nerf hoekpunt Erineum is 



beschreven als I'>incuni .\esculi En dl. = Phyllerium axillare O p i z. 



1 Phyllereus Hippocastani Kirchn. 

 .\lll. Kiihiis. Behalve Erineum Kubi Er., heeft Thomas in den laatsten tijd 



op Kul)us saxatilis een geelachtige blaasvormige bladgal met voor- 

 uitspringende lijstjes als bij Salix X°. l en met weinig verheven 



monding en geen inwendig Erineum gevonden. 

 Xl\. Pyrus, Sorbus, Craiatgus, Cydoiiia en Prunus schijnen alle de volgende 



drie gallen te kunnen voortbrengen: Erineum Pyri Pers, Phyllerium 



Mali en Phyllerium sorbiuni. 

 X\ . Vibuniuin LaiUana. Draagt een sints lang bekend zeldzaam Cepbaloneon. 



dat een Erineum voert. 

 X\ I. Ilippophac rhamnoides.. l'hytoiitus xeroorzaakt een onderstandigc blad- 



verhevenheid. 

 .W'II. \ au kruiden, die gallen dezer groep voortbrengen, werden mij bekend: 



Fragaria vesca met bolvormige gladde gallen, Salvia pratenis met 



hoornvormige uitstulpingen, en ïeucrium Chamaedrys met zwakke 



plaatselijke verhevenheden. 

 X\ III. Merkwaardig is de bladsteclverdikking die Frauenfeld aan Clematis 



recta vond: in de groeven en spleten daarvan zat een mijt. [Typhlo- 



dromus Frauenfeldi Heeg]. 



Groe]) 2. Samengestelde gallen. ,\ssen en daardoor gedragen bladachtige 

 organen aangetast. 



Reeks i. Knopgallen. De bladen hebben neiging om rudimentair te worden 

 of scheede bladen te blijven, Betuia fig. 4. Bij Corylus zijn alleen 

 de steunbladen ontwikkeld. Door asverdikking kan de bladstand 

 worden gewijzigd. Toch blijft 't vaatbundel verloop in hoofdzaak 



') Frauenfeld. Einigc neut- l'flanzenniilben. Zool. Miscellen VI. Abh. Zool 

 Bot. Gen. Wicn 1865. p. 895. 



