45 



6. Trinia viilgaris. — Vergroende bloembladen liggen over de mislukte voort- 



plantingsweerktuigen. 



7. Achillea moschata. — Asverkorting, bladzucht en bloemvergroening, erineum- 



vorming. 



8. Asperula cynanchica. — iCalycophtora Leonhardi AmJ Vergroening der 



inflorescentie. 



9. Galium sylvaticum en sylvestre. — Vergroening der bloeiwijze. 



10. Echium vulgare. — Vergroening, vermeld door Plus kal, Flora 18^9. 

 if. Torilis Anthriscus. — De bijstralen dragen takken, die wc/ in bloemen ein- 

 digen. (Zie verder boven pag. 32.) 



12. Salix alba. — De 6 katjes zien er uit als kleine Typha-kolven. Meeldraden 



verbreed en behaard. 



13. Lepidium Draba, Alyssum incanum, Sisymbrium alliaria. — Vergroeningen 



als bij Campanula ook in de vegetatieve streken. 



14. Bromus erectus en mollis. — Bloempakjes gezwollen tot de viervoudige grootte. 



Het onderste kroonkafje is hard en enkelvoudig gebleven. Het bovenste 

 vertakt zich tot haarvormige aanhangsels. Ook de voortplantings-werk- 

 tuigen zijn veranderd in vertakte haren ( ?). (Löw, Frauenfeld.) 



ORDE 2. Inwendige gallen'). \\'as het bij alle vorige gallen regel, dat de 

 bewoner alleen met de mondwerktuigen de epidermis doorboorde, 

 in deze orde behooren alle die gevallen, waar de bewoner zelve 

 door de epidermis heen het weefsel der organen binnendringt, om 

 zich daar te voeden en voort te planten. De hypertrophie van het 

 parenchym ?taat zeer op den voorgrond. In den ruimsten zin ge- 

 nomen behooren tot deze orde 3 familiën, en wel: i". alle gallen door 

 plantaardige parasieten opgeroepen . 2'. de gallen der Anguillulae 

 (grootendeels), 3*". de inwendige Phytoptusgallen. Voor de twee eerste 

 familiën verwijs ik naar het algemeen overzicht. Van de derde laat 

 ik hier de mij bekende vormen volgen. Hun eigenaardig karakter is 

 eerst sedert de onderzoeking van Soraur ( Handbuch der Pflanzen- 

 krankheiten, Berlin 1874, p. 169) over de mijtziekte (Acariasis) der 

 pereboomen naauwkeuriger bekend geworden. Deze ziekte heeft het 

 volgend verloop. 



De Acari, die overwinterd hebben in de knoppen van éénjarige 

 takken, steken de epidermiscellen der blaadjes aan, die nog in den 

 knop liggen of zich juist ontplooien. De verwonde cel sterft af en 

 de cehvand wordt verscheurd. Hierdoor zou (volgens Soraur) de 

 passieve spanning, waarin de epidermis verkeert, plaatselijk worden 

 opgeheven en het daaronder liggend parenchym van drukking ont- 

 heven, in zwelling geraken (zonder celdeeling?) waarbij wijde tus- 

 schenruimten ontstaan onder opheffing de epidermis; op die wijs 

 vormt zich een één- of tweezijdig uitpuilende lensvormige vuurroode 

 gal. De fijne opening is eenigszins in de diepte geraakt. Daardoor 



') Voor de literatuur zie men de noot op pag. 40. 



