47 



prikkelend werkende vloeistof af. Het ei wordt door het moederinsect 

 in de meeste gevallen aan de oppervlakte van het betrokken plantedeell 

 gelegd. — Gewoonlijk zijn de verschillende weefselsystcmen alle in de 

 galvorming betrokken. Fig. 7, ontleend aan de gal van Cecidomyia 

 annulipes op benkebladen. vertoont hiervan in zekere mate een afwij- 

 king; een aanmerkelijke alzijdige bladhypertrophie gaat aan de eigen- 

 lijke galvorming vooraf; de epidermis der bovenzijde is echter in deze 

 hypertrophie niet begrepen en wordt weldra verscheurd (e in a. en b.). 

 — De vaatbundels der gal vertakken zich in den top tot een adernet 

 met veelhoekige mazen. Galeigen vaatbundels heb ik niet gevonden, 

 alle zetten zich aan de vaatbundels der nerven aan (» in fig. 8 a. is 

 ontleend aan de basis van de gal van Cecidomyia Fagi). 



Bij deze gal wijkt de anatomische structuur geheel af van die van 

 het blad zooals 't schematisch celverloop bewijst I fig. 8 a). In fig. 8 b is 

 het weefsel aan de binnenzijde der gal geteekend. De larfholte is da- 

 delijk begrensd door 't dunwandig voedingsparenchym. De vaatbundels 

 ( het geheele getal bedraagt 20 en meer ) bestaan uit zeer nauwe elementen ; 

 echte bastvezels komen aan alle zijden voor. Hoofdzakelijk bestaat de 

 galwand uit schoone veelhoekige, in het midden wijde dikwandige door- 

 schijnende cellen (fig. 8 b. ck), die arm aan inhoud zijn (zij voeren 

 eenige samengestelde zetmeelkorrels). De inhoud van het voedingspa- 

 renchym der gallen van Cecidomyia annulipes bestaat ten deele uit 

 groote doorschijnende droppels, meer naar buiten liggen in de cellen 

 roodbruine korrelige bolletjes. 



Bij een andere gal dezer orde, die van den snuitkever Ceutorrhynchus 

 sulcicollis aan Brassica Napus heb ik dikwandige idioblasten (/ fig. 9) 

 in de schors aangetroffen. 

 Familie I. Mantelgallen. Als in KI. I, Orde 1, blijft de bewoner der gal levenslang 

 aan de oppervlakte vertoeven, zoodat de galvloeistof de epidermis moet 

 doordringen om het inwendig weefsel te bereiken. De enkelvoudige gallen 

 dezer familie zijn gewoonlijk bovenstandig (in het overzicht altijd, waar 

 het tegendeel niet opzettelijk is vermeld). Soms puilt ook de monding 

 der gal eenigszins uit, zie de beukgallen van Cec. Fagi fig. 8 a, Cec. 

 annulipes fig. ~a; bij Cec. Corni sterker (afbeelding bij Malpighi)'). 

 De gallen van Cec. Ulmariae op de bladen van Spiraea Ulniaria vormen 

 een merkwaardige combinatie van centrifugale en centripetale ontwikke- 

 ling (fig. (O). A is de woekering op de bovenzijde van het blad D, bij o 

 ligt de monding der onderstandige gal, die rijp zijnde bij c d met een 

 kapje openspringt, v v zijn de vaatbundels van den wand. 



In de literatuur vindt men geene gallen dezer familie aan Monoco- 

 tylen voorkomende vermeld. Ik zelf vond een eigenaardige bladmis- 

 vorming aan Sagittaria sagittaefolia nabij Rijswijk (in Augustus) echter 

 door den bewoner verlaten. — Er is een nemoceer mugje bekend waar- 

 van de larve de bladveertjes van Pteris aquilina ineenrolt"). 



') Opera omnia pag. 114, fig. 14. 



■) Frauenfeld. Zool. Miscellen IX. \'erh. Z. B. Ges. in Wien 1866, p. 535- 



