67 



Februari van dezen winter vond ik op den VVageningschen berg een ongevleu- 

 geld wijfje der genoemde galwesp (de vrouwtjes dezer soort zijn dimorph) aan 

 een eikeknop zitten met de legboor tusschen de knopschubben. Het onderzoek 

 van dien knop heeft mijn vroegere waarneming over den eersten aanleg bevestigd. — 

 Het bleek mij n. 1. daaruit, dat 'tinsekt de as van den knop dwars doorsnijdt, 

 juist op die plaats waar de streek der knopschubben ophoudt. In fig. 17 is een 

 lengte doorsnede geteekend van zulk een knop die echter niet bestemd was om 

 gal te worden, daar de weèfsellagen die de wond begrensden (fig. iSenigrf,^) 

 waren afgestorven. De dicht aan elkaar sluitende knopschubben verhinderen het 

 uiteenvallen der knoppen. Het insekt heeft zijn eieren bij a afgelegd. Deze eieren 

 zijn lang gesteeld en peervormig. Bij voorzichtige drukking kan men onder 't dek- 

 glaasje van 't mikroskoop den inhond voor de helft doen overstroomen naar de 

 steelaanzwelling. Het van de knopas afgesneden stuk (fig. 20, 21 F) met de daardor 

 gedragen bladen blijft langen tijd frisch; en zelfs op de rijpe gallen is het nog 

 te vinden ergens op de bovenvlakte vastgedroogd. — Ofschoon zich in fig. 18 

 de broedruimte bekleed had met een laag van bruine afgestorven cellen (fig. 18 da') 

 is toch uit fig. 19 te zien, hoe de eerste celdeelingen, die de galvorming inlei- 

 den, door deelwanden tot stand komen, in de cellen die aan de broedholte 

 grenzen, en hoe de sterkste woekering optreedt bij cellen die niet aan eieren 

 raken. Daardoor wordt elk ei spoedig omringd door een walletje van celweefsel 

 (fig. 20 en 21), dat ten laatste het ei geheel inhult, met uitzondering van den 

 steel, die vrij naar buiten uitsteekt, en die zelfs nog op de volwassen gallen 

 is aan te treffen (zie pag. 18). Fig. 20 stelt een gal in dezen toestand voor, 

 de knopschubben bij s zijn verwijderd. De afgesneden top is eenigszins van 

 de galoppervlakte opgeheven, en nu blijkt, hoe de stelen der eieren aan de 

 ondervlakte van dien top zijn vastgedroogd, en als gespannen draden dezen 

 verhinderen, de oppervlakte van de gal te verlaten (fig. 21). Langzamerhand 

 treedt de gal buiten de knopschubben voor den dag en buigt ze naar beneden 

 om; daar deze in 5 rijen zijn gerangschikt (zij zijn de steunbladen van rudi- 

 mentaire bladen) verheft zich de gal als een aardbezie uit haar kelk. — De 

 lengtedoorsnede, die ik op 10 Mei van zulk een onrijpe gal maakte, is in fig. 22 

 geteekend. Daaruit blijkt, hoe nu de larf kamers geheel in de diepte van de 

 gal zijn geraakt, en dat ieder daarvan (zie ook fig. 23) is gelegen in eene 

 vertakking van de talrijke vaatbundels die de gal doorsnijden. Deze vaatbun- 

 dels zijn ten deele voortzettingen van de oorspronkelijke bladstrengen van de 

 knop (22 Z') ten deele galeigen (?). Toch is mij hun onderlinge verhouding en 

 hun verband mat de «grenslaag» (een bij vele gallen tusschen voedster en 

 eigenlijke nieuwvorming aanwezige weefselstrook van afwijkende structuur, te 

 vergelijken met de demarcatielijn tusschen entlot en wildstam) nog niet duide- 

 lijk. De plaats war nu de meest intensieve celdeelingen tot stand komen, 

 is rondom de eikamer (fig. 24) die een soort van brandpunt van ontwikke- 

 ling vormt. 



De anatomische structuur dezer gal is voor de hoofdzaken reeds beschreven, 

 dor Lacaze Duthiers (An. d. se. nat. 1853). Enkele opmerkingen, ook 

 omtrent de stofverdeeling in jongere toestanden, wil ik er nog aan toevoegen. 

 De cellen der pseudo epidermis sluiten overal nauw aaneen met rechte of flauw 



