70 



ontwikkeling onderzocht van het geheel anders gevormde Phytoptus galletje 

 Ceratoneon attenuatum Bremi op de bladen van Prunus Padus'), zag den eerst 

 waarneembaren aanleg als een doorschijnend vlekje. F. Löw, die de ontwikkeling 

 beschrijft*) van de Dipterumgallen van Asphondylia Ononidis op Ononis sjiinosa 

 en Cecidomyia tremulae op de bladen van Populus tremula, maakt van een der- 

 gelijk verschijnsel geen gewag. 



III. Dat Prillieux niet tot een algemeen resultaat is gekomen, bewijst 

 de volgende waarneming. Naast de talrijke Cynipsgallen (in ruimeren zin) die 

 ten minste in hoofdzaak een' ontwikkeling bezitten, analoog met die van de door 

 Prilleux onderzochte vormen*), — staat een nog veel langere reeks van gallen 

 der eikebladen, die bij haren groei genoodzaakt zijn, het schorsweefsel en de 

 epidermis der bladen te verscheuren, daar zij geheel inwendig ontstaan uit het 

 bladpleroom (in den zin van Famintzin). 



Diagrammatisch heb ik die twee gevallen in fig. 31, a tn b voorgesteld; 

 b is het diagram der normale gal van Spathegaster tricolor die in Juli op de 

 ondervlakte van eikebladen, in den vorm van sierlijke lichtroode of witte wollige 

 breedaangehechte, sterk zuursmakende uitwasjes is te vinden; a is de algemeen 

 bekende galappel der eikebladen (Dryophanta scutellaris), die op een nerf zit 

 welke is opengebarsten, om de gal uitgang te verschaffen. Het punt van 

 aanhechting dezer gal heb ik in fig. 31 c sterker vergroot afgebeeld; ook 

 deze figuur is een dwarse doorsnede over de nerf en vertoont op duidelijke wijze 

 de genoemde verhouding. Daar ik de ontwikkeling der weefsels nog niet stap 

 voor stap heb kunnen vervolgen, laat ik op dit oogenblik de afbeelding voor 

 zichzelve spreken. Niet altijd zijn deze ware inwendige gallen op de nerven ge- 

 plaatst, voor de lensgallen n. 1. (van Neuroterus) kan ik zulk een verband niet 

 vinden. Afgezien vaa 't laatst genoemd bijkomend kenmerk, heb ik overeen- 

 komstige ontwikkeling gevonden voor de volgende bladgallen van den eik: Dyro- 

 phanta longiventris, divisa, agama, disticha, cornifex; Neuroterus numismatus. 

 lenticularis, fumipennis, laeviusculus, lanuginosus, ostreus en saliens. 



Aan deze gallen sluiten zich een andere reeks van vormingen aan, die aan 

 oudere takken, aan stammen of wortels voor den dag komen ; ook zij verscheuren 

 altijd een schorslaag, die somtijds een aanmerkelijken weerstand moet bieden, 

 en komen uit de gapende spleet voor den dag, overdekt met een kapje van pa- 

 renchymweefsel, dat zij gedurende langen tijd voor zich uitdrijven, maar dat ten 

 laatste ergens scheurt. In dit geval verkeeren de gallen van Aphilothrix Sieboldi, 

 .Aph. rhizomae, Aph. corticis, Cynips cerriphilus en cerricola : Aphilothrix radicis 

 en Biorhiza aptera. 



IV. Ofschoon men geneigd is het verschil in de ontwikkelingswijze der gallen 

 uit de 3 weefselsystemen of uit slechts één daarvan, toe te schrijven aan den 

 ouderdom, die het voortbrengend orgaan had bereikt toen het werd aangesto- 



') Zie dit proefschrift pag. 41. 



') Verh. Zool. Bot. Ges. Wien 1864, pag. 160. 



•) Bijv. op den eik de gallen van Spathegaster tricolor, albipes, verrucosa, Cynips 

 marginalis. Op andere planten die van Rhodites Rosae, Rhodites spinosissimae. 

 Rh. cenflfoliae, Rh. eglanteriae, Rh. rosarum alle op rozebladen; Diastrophus Glechomae 

 op Glechomae hederacea e. a. 



