Over het hoefblad') 



Tijdschrift voor Landbouwkunde, Groningen 1881, S/6 biz. 138 — 148 



Het hoefblad (Tussilago Farfara) behoort tot de familie der Composieten 

 en is de eenige soort van 't geslacht Tussilago. In een lang vervlogen 

 tijdperk van de geschiedenis onzer aarde is deze plant in het Zuiden van Europa 

 binnengedrongen. Welk het oorspronkelijke vaderland mag geweest zijn, vanwaar 

 zij toenmaals is gekomen, is nog onbekend ; zij heeft zich echter in de nieuwe 

 omstandigheden, waarin zij geplaatst werd, uitmuntend weten te schikken, zooals 

 blijkt uit haar algemeenheid en uit haar zeer uitgestrekte geographische verspreiding. 



Behalve in het Noorden van Afrika vindt men het hoefblad door gansch 

 Europa, zoowel in de vlakten als op de gebergten tot aan de grenzen van de 

 eeuwige sneeuw ; in het Noorden overschrijdt het den poolcirkel en gaat zelfs 

 de grens der berken voorbij. Het Uralisch gebergte is voor zijn voortgang geen 

 slagboom geweest, en het heeft zich door Siberië tot aan de oevers van het meer 

 Baikal uitgebreid; het bewoont den Altaï en eerst de Himalaya vormt in Azië 

 de zuidelijke grens van verspreiding. In Amerika is het door de uit Europa 

 komende landverhuizers ingevoerd, zooals dit met menig ander onkruid is ge- 

 schied. Het is een eigenaardig feit, misschien in verband staande met haar Zuid- 

 europeschen oorsprong, dat deze plant, die zich naar zoo vele verschillende 

 klimaten heeft kunnen voegen, gevoelig is voor nachtvorst, zoodat vaak reeds 

 met den eersten kouden nacht in October of November al haar volwassen bladen 

 doodvriezen; de onderaardsche deelen kunnen natuurlijk de felste koude zonder 

 schade doorstaan. 



De vruchten der Composieten en dus ook die van het hoefblad worden dop- 

 vruchten genoemd, omdat men daaruit gemakkelijk de eenige zaadkorrel, die er 

 zich in bevindt, kan uitpeilen. Boven op deze vruchten, die bij 't hoefblad wit 

 of lichtgrijs van tint zijn (fig. i) wordt een krans van fijne glimmende zijde- 

 achtige haren van sneeuwwitte kleur — het vruchtpluis — gevonden, waardoor zij 

 het vermogen hebben, om door de lucht voort te drijven en aan den wind ge- 

 legenheid geven, om ze tot op ontzaglijk groote afstanden weg te voeren. Op 

 een vrijen waterspiegel vallende blijven zij daarop door hunne lichtheid drijven, 

 en zeilen, geholpen door het vruchtpluis, spoedig naar den oever, zoodoende op 

 de meest gunstige plaats voor hunne ontkieming aanlandend, gelijk beneden nader 

 blijken zal. Het vermogen, om in den dampkring te zweven, heeft 't hoefblad in 



') Bij dit opstel in gebruik gemaakt van P. Nielsen, Om Ukrudsplanten Fölfod, 

 Kopenhagen 1877, waarin de bestrijding der plant zeer uitvoerig wordt beschreven. 



M. W. Beijeri nek, Verzamelde Geschriften; Eerste Deel. 6 



