84 



beginnen te worden, en stelt zoodoende den wind beter in staat, om deze te ver- 

 spreiden (fig. 2 C). Ook hierbij is de steel voortdurend in de lengte gegroeid, 

 zoodat de rijpe vruchthoofdjes veel hooger staan dan de bloemen waaruit zij 

 ontstonden. Kort nadat de vruchtjes gerijpt en verstoven zijn. beginnen de stelen, 

 waaraan zij stonden, tot aan den grond toe af te sterven. 



Gaan wij thans na wat er met de zaden geschiedt, die nu naar alle zijden 

 verstrooid zijn. Zooals boven reeds werd opgemerkt, zit in het groote meeren- 

 deel der vruchten geen kiembaar zaad : van het geringe aantal waarvan dit wel 

 't geval is, zijn alleen diegene bestemd te ontkiemen, welke op natte plaatsen 



Fig. 2. Een bloeiende plant uit een zaadkorrel opgekomen in April van het tweede levensjaar. 5 is de 

 hoofdstengel; H de hoofdwortel met wortelvezels ; U^U^ twee wortelstokken die boven litteekens <ja van af- 

 gestorven bladen staan; GG oppervlakte van den grond; Rr jonge bladrozetten, die zich uit de naar boven 

 gebogen toppen van l'^U^ beginnen te vormen; A een bloeiend hoofdje; i^ buisvormige schijfbloemen ; 

 i lintvormige straalbloemen ; /. een onrijp-, C een rijp vruchthoofdje, men ziet het vruchtpluis boven het 



omwindsel uitsteken. 



terecht komen, bijvoorbeeld in greppels of aan slootkanten, nabij drinkbakken 

 voor het vee of aan den rand van mergelkuilen en dergelijke plaatsen meer. Op 

 het open veld ontkiemen zij onder gewone omstandigheden volstrekt niet; het 

 zijn dus niet de zaden, die deze plant op de akkers brengen en het plukken 

 der bloemen of vruchten zooals men dit wel eens heeft aanbevolen om haar 

 uit te roeien is een overbodig werk. Die weinige zaden, welke nu op eene der 

 bovengenoemde voor hun ontkieming gunstige plaatsen zijn terecht gekomen, 

 brengen reeds binnen drie a vier dagen kiemplanten voort. Maar deze hebben 

 gedurende de eerste tijdperken van haar leven even groote behoefte aan water 

 om te groeien, als de zaden dit hadden om te ontkiemen. Indien men dus op 

 een akker hoefbladvruchtjes die onder een dunne aardlaag gezaaid zijn, door 



