85 



herhaald begieten tot ontkiemming brengt en niet voortgaat met de jonge plan- 

 ten aanhoudend en rijkelijk van water te voorzien, dan sterven zij in den loop 

 van den zomer weldra geheel af, omdat de regenbuien alléén op verre na 

 niet toereikend zijn, om aan hun behoefte aan water te voldoen. In drogen 

 toestand bewaard kunnen de zaden van het hoefblad nog na verloop van 

 een jaar ontkiemen ; zij verliezen hun kiemkracht echter spoedig, wanneer 

 zij op een vochtige plaats, bijvoorbeeld op het open veld liggen, waar het 

 niet nat genoeg is om hun ontkieming mogelijk te maken. Al deze bijzonder- 

 heden zijn zoovele bewijzen voor de bovengenoemde bewering, dat onze plant 

 zich onmogelijk direct door haar zaden op de landerijen vestigen kan. 



Die zaden welke op plaatsen zijn aangeland, waar de omstandigheden voor 

 hun ontwikkeling in alle opzichten gunstig zijn, beginnen reeds binnen de eerste 

 24 uur, nadat zij uit de vruchthoofdjes gewaaid zijn, hun kiemwortel naar buiten 

 te zenden. Een paar dagen later verheft 't jonge plantje zijn twee langwerpige 

 zaadlobben boven den grond, het daarboven gelegen stengeltje verlengt zich 

 echter zeer weinig, zoodat alle later daardoor voortgebrachte bladen een blad- 

 rozet vormen, die met de zaadlobben begint. Daar de vijf ol zes bladen, die 

 onmiddelijk op déze volgen, eironde bladschijven bezitten, gelijken de jonge 

 plantjes eenigszins op paardebloemen, die men uit zaad heeft opgekweekt. De 

 nu volgende bladen zijn eerst wel wat kleiner dan die van volwassen planten, 

 maar hebben toch reeds de hoefvormige gedaante. 



Hoezeer de slechts weinig ontwikkelde hoofdwortel (fig. zH), — die even 

 als bij het kruiskruid en de distels, in een schuine richting naar beneden is 

 gegroeid — , kort van duur is en reeds in den aanvang van den volgenden 

 zomer zal afsterven, zoo moet hij toch nog hoogstwaarschijnlijk vooraf eene 

 belangrijke rol in het leven der plant vervullen. Door zich namelijk tot een zeer 

 aanzienlijk bedrag van zijn lengte te verkorten, wordt het bovenaardsche sten- 

 geltje en daarmede de aanhechtingsplaatsen van de bladen {na') naar beneden 

 in den grond getrokken; het voorkomen van 5 fig. 2 beneden de oppervlakte 

 van den grond wordt hierdoor 't best verklaard. Het gevolg hiervan is, dat de 

 knoppen, welke zich in de oksels dezer (afgestorven) bladen bevinden en waaruit 

 later de onderaardsche wortelstokken (fig. 3 U^ U~) moeten ontstaan, reeds zeer 

 vroegtijdig op de meest geschikte plaats om aan hun bestemming te beant- 

 woorden gebracht zijn. — In de oksels van twee of drie der hoogste bladen 

 van den hoofdstengel vormen zich nog in den loop van denzelfden zomer een 

 of twee bloemhoofdjes, waarmede eveneens het toppunt van den hoofdstengel 

 wordt afgesloten. Wel is waar kan men deze jonge bloemhoofdjes reeds in 

 September gemakkelijk vinden, daar zij iets boven den grond uitsteken, maar 

 zij zijn dan nog volkomen ingesloten door de paarsbruine schubben, die men 

 in Maart van de volgende lente wanneer de ontplooiing heeft plaats gehad, 

 over de geheele lengte der bloemstelen verspreid vindt [fig. 2]. Denkt men zich 

 het boven den grond (GG) gelegen gedeelte van fig. 3 op den top van den 

 hoofdstengel 5 in fig. 2 geplaatst en de bloemen A £ C en de bladrozet R uit 

 de figuur verwijderd, dan krijgt men een juiste voorstelling van een uit eene 

 zaadkorrel opgekomen en dus van een hoofdwortel H voorzien hoefbladplantje 

 aan het eind van den eersten zomer. Reeds ziet men enkele jeugdige bloem- 



