92 



oogen worden verhinderd door onmiddellijk daaronder een diepe, tot op het hout 

 doordringende insnijding in de schors te maken. Bij de beoordeeling dezer feiten 

 moet men in aanmerking nemen, dat het ontbloote hout tot op zekere diepte 

 het water geleidend vermogen verliest, zoodat er dientengevolge een storing in 

 den regelmatigen gang van den waterstroom moet ontstaan. . 



Worden aan wilgetakken de knoppen vooraf glad langs de schors weg- 

 gesneden, dan ontstaan in het weefsel onder de aldus gevormde verwondingen 

 adventiefknoppen ; die wonden, welke zich het meest nabij de toppen der takken 

 bevinden, zijn hiermede het eerst gereed en hunne adventiefknoppen loopen ook 

 weder het eerst uit. Zooals te verwachten was, zijn de verschijnselen onder 

 zulke omstandigheden minder duidelijk, dan wanneer men met de primaire knoppen 

 te doen heeft. 



Secundaire en tertiaire zijknoppen, dat zijn knoppen, welke aan de zijassen 

 van den eersten of tweeden rang staan, zijn ook bij de gunstigste plaatsing aan 

 het boveneinde der takken moeielijker tot ontplooiing te brengen dan lager aan 

 deze takken vastgehechte, dus minder gunstig geplaatste zijknoppen van den 

 eersten rang. 



Verder bevond Vöchting, dat de op bladeren gelijkende cladodiën van 

 sommige Cacteën zoowel knoppen als wortels aan hun ondereind voortbrengen, 

 waardoor zij met bladeren overeenkomen, daar deze dit, gelijk beneden zal 

 blijken, eveneens doen. Terwijl Vöchting aanneemt dat dit verklaard moet 

 worden uit de overeenkomstige wijze waarop deze zoozeer verschillende organen 

 groeien, komt het mij voor, dat men daarin slechts het gevolg zien kan van 

 het overeenstemmend nerfverloop; hiervan toch is, zooals ik beneden zal aan- 

 toonen, de plaatsing der knoppen en wortels op de bladen afhankelijk. 



Hoofdwortcl en zijworteh. Dicotylen-wortels die reeds door diktegroei den bouw 

 der stengels hebben aangenomen (andere wortels werden nog niet onderzocht), 

 verhouden zich als volgt: zij brengen de nieuwe knoppen aan hun boveneinde 

 en de nieuwe wortels aan hun benedeneinde voort : hierbij is de neiging voor 

 wortelvorming zeer zwak, die voor knopvorming bijzonder krachtig. Zeer fraai 

 gelukken deze proeven volgens mijne ervaring met wortelstukken van Scor- 

 zonera hispanica, Cichorium intybus, Tragopogon porrifolius 

 en Taraxacum officinale; poot men zulke stukken hetzij rechtop of om- 

 gekeerd in aarde, dan vormt zich op de beide wondvlakten een callus, waarvan 

 vooral dat op de bovenste wondvlakte aanzienlijke afmetingen bereikt: weldra 

 bteken uit het callus talrijke bladrozetjes naar buiten, die zich in geval de 

 wortels omgekeerd geplaatst waren, geotropisch naar boven krommen om de 

 open lucht te bereiken. Zeer interessant zijn de stukken der Cichoriumwortels, 

 welke uit hun onderste wondvlakte callus hebben gevormd; dit is daarover 

 niet gelijkmatig verspreid, maar ter plaatse waar zich de secundaire phloëem- 

 strengen bevinden, doet het zich voor als »verstijfde droppels«, welke uit deze 

 bundels gevloeid schijnen te zijn. Uit elk dezer »callusdroppels« hangt een 

 bijwortel loodrecht naar beneden. De voorwerpen, waaraan ik dit waarnam, 

 droegen op het boveneind nog den hoofdstengel of juister uitgedrukt de blad- 

 rozet. Vergelijkt men nu een hoofdwortel en een hoofdstengel van een gewone 

 tweezaadlobbige plant met elkander, dan stemmen zij ten opzichte van hun knop- 



