97 



Dat evenwel in de organen der hoogere planten de plastische stoffen niet in 

 alle richtingen even gemakkelijk kunnen stroomen, is volstrekt niet aan twijfel 

 onderhevig. Hoezeer Knight dit. gelijk wij boven zagen, reeds leerde en men hem . 

 nimmer volkomen weerlegd heeft, zijn de plantenkundigen zelfs nu nog niet aan- 

 gaande dit punt tot éénheid van gevoelen gekomen. Het is onmogelijk de tallooze 

 feiten, welke hiermede in verband staan, alleen te verklaren uit de »zuigkracht«, 

 welke uitgeoefend wordt door de groeiende of op andere wijze voedsel verbrui- 

 kende of verzamelende deelen, zooals de magazijnen, waar zich de reservestoffen 

 opzamelen; — wel wordt dit in de tegenwoordige leerboeken der plantenkunde ge- 

 woonlijk zoo voorgesteld, maar de waarheid is daardoor slechts ten deele gezegd. 

 De Heer de Vries heeft zich dientengevolge bij gelegenheid zijner uitvoerige 

 onderzoekingen over den beetwortel verplicht gezien een nieuw begrip in te voeren, 

 dat hij met den naam van het »accumulatievermogen der cellen« bestempelti). 

 Volgens zijne opvatting lost het voedsel, dat zich door een orgaan beweegt, niet 

 even gemakkelijk op in alle cellen, welke achtereenvolgend in de richting van de 

 stroombaan gelegen zijn ; natuurlijk zal het ddarheen stroomen, waar de cellen ge- 

 legen zijn die daarvan het meeste oplossen, waarvan m. a. w. het accumulatiever- 

 mogen het grootst is. In een bebladerde plant moet men op grond van deze voor- 

 stelling aannemen, dat het accumulatievermogen der cellen, waaruit de weefsels be- 

 staan, die de plastische stoffen vervoeren, in het algemeen toeneemt in de richting 

 van de bladen naar den wortel. De Heer de Vries stelt zich verder voor, dat 

 de oorzaak van het ongelijke accumulatievermogen gezocht moet worden in de 

 aanwezigheid van zekere, in het celsap opgeloste fermentachtige lichamen, welke 

 »accumulatiestoffen« kunnen genoemd worden. Zij worden door het protoplasma 

 gevormd, maar kunnen het celsap niet verlaten, omdat het wandstandig protoplasma 

 daarvoor ondoordringbaar is; naarmate zij zich in grooter hoeveelheid in de cellen 

 bevinden, kunnen deze cellen de plastische stroomingsstoffen ook in grootere hoeveel- 

 heid oplossen en omgekeerd. Voor de verklaring van de strooming van elke bijzon- 

 dere soort van voedingsstof moet men natuurlijk ook besluiten tot het bestaan van 

 een bijzondere accumulatiestof. — Hoe uiterst gecompliceerd deze hypothese ook 

 wezen moge, toch komt het mij voor. dat zij de feiten het beste verklaart en daar- 

 om moet worden aangenomen. 



De verdere vraag naar de oorzaken van de ongelijke verdeeling der accumu- 

 latiestoffen over de verschillende cellen in een weefsel. Iaat zich nog niet beant- 

 woorden, maar het is te voorzien dat de oplossing daarvan gevonden zal worden 

 in het bestaan van een «inwendige kracht», welke met de wijze, waarop en de plaats 

 waar het betrokken orgaan ontstaat en groeit, zal blijken samen te hangen; dit 

 is echter een probleem van hooger orde, waarvan de behandeling met het onder- 

 werp, dat ons thans bezig houdt, niet direct in verband staat. 



Het besluit, waartoe deze verschillende besprekingen voeren, is dus, dat er 

 werkelijk, zooals de oudere Physiologen dit aannamen, in de hoogere planten twee 

 verschillende sapstroomingen bestaan, die niet als het secundaire gevolg van pri- 

 maire plaatselijke verschillen in den groei kunnen worden opgevat, maar die op 

 oorspronkelijke verschillen in den bouw der betrokken organen berusten, en die 



') Wachsthumsgeschichte der Zuckerrübe, Landwirthschaftliche Jahrbiicher 1878, 

 pag. 437 v.v. 



M. \V. Beijerinck, Verzamelde Geschriften; Eerste Deel. 7 



