I05 



Onderzoekt men onbeschadigde h y ac i n t h e n b o 1 1 e n na afloop van den 

 bloeitijd, dan kan men ook daarin »klisters« aantreffen (ak fig. 4) welke op de 

 bolrokken ontstaan zijn. Deze zitten echter gewoonlijk aan de randen der bol- 

 rokken en komen niet zelden tot boven het midden van de lengte daaraan voor. 

 In de gevallen, welke ik onderzocht heb, zaten de krachtigste en blijkbaar de 

 eerst gevormde bolknoppen het hoogst en de kleinste onder aan den rand der 

 rokken, zoodat zij zich basipetaal schenen ontwikkeld te hebben, geheel in overeen- 

 stemming met den basipetalen groei van den bolrok zalven. De hooge standplaats 

 dezer klisters en hun bevestiging aan den rand, bewijzen dat hier andere invloeden 

 op hun ontstaan hebben gewerkt, dan die welke tot de vorming der klisters uit 

 de beschadfgde bollen aanleiding geven. Hier moet ik nog vermelden dat bij Hya- 

 cinthus pouzolsii volgens Braun, de knoppen op de bovenzijde van de 

 middelnerf van de bladschijf geplaatst zijn, en dat door Mohl van een geval 

 gewag wordt gemaakt waarbij zich een groep van knoppen op de rugzijde der 

 bolrokken van Ornithogalum scilloides gevormd had. Niettegenstaande den 

 twijfel van Braun komt mij de juistheid dezer waarneming volstrekt niet on- 

 waarschijnlijk voor. 



Voor zoover het mogelijk is uit deze weinige opgaven een algemeene con- 

 clusie op te maken, kan men besluiten dat de adventiefknoppen aan de bladen 

 der Monocotylen exogeen ontstaan, en dat zij aan afgesneden bladen op de 

 jongste deelen in de onmiddellijke nabijheid der wonden, dus aan het ondereinde 

 waar eveneens de wortels ontspringen, gevormd worden; dat zij overigens onder 

 natuurlijke omstandigheden aan de bladen welke nog aan de moederplant bevestigd 

 zjn groote vrijheid in hun plaatsing bezitten, maar dan toch meestal op de bovenzijde 

 der bladen voorkomen ; dat zij daarbij steeds in de nabijheid der vaat-bundels 

 ontstaan — met uitzondering van de klisters der hyacinth (wk fig. 4) die na ver- 

 wonding onder aan de rugzijde der bolrokken optreden. — en dat zij somtijds 

 in hun ontstaan met het xyleem dezer vaatbundels een onmiskenbaren samen- 

 hang vertoonen. 



i; 5. Begonin. 

 Onder de Dicotyledonen moeten hierin de eerste plaats de bladen der 

 Begonia's ') genoemd worden, die een buitengewoon groote neiging tot knopvor 

 ming bezitten, in sommige gevallen zooals bij Begon ia quadricolor, B. müh- 

 ringii, B. phyllomaniaca en B. coriacea, zelfs terwijl zij nog met de 

 moederplant in verbinding staan. Bladstukjes niet grooter dan een vierkante centi- 

 meter hebben nieuwe planten voortgebracht. Dit geldt echter alleen van de rhizoom- 

 vormende soorten met bonte bladen ; alle vormen welke verticale, vertakte stammen 

 bezitten, kunnen wel gemakkelijk door stekken van stengels, maar niet door 

 bladen voortgeplant worden. Behalve knoppen vormen de Begoniabladen ook zeer 

 gemakkelijk wortels; deze onstaan steeds in de nabijheid van de basale wonden, 

 maar onafhankelijk van, en uit andere weefsels dan de adventiefknoppen. Zij 

 ontspringen namelijk uit of tegen het phloeem der vaatbundels van den bladsteel 

 en van de dikkere nerven, terwijl de knoppen uit parenchym en epidermis ontstaan. 



') F. Regel, Die Vermehrung der Begoniaceen aus ihren Blattern, Jenaische Zeit- 

 schrift für Naturwissenschaft 1878, pag. 447. 



