286 



ouder worden in de bolrokken veranderen, dat is in de welbekende tonvormige 

 op de bolschijf bevestigde organen, waaruit het eigenlijke eetbare deel van de 

 uienbol bestaat. De groene bladschijven die bij het oogsten worden verwijderd, 

 bezitten een geheel andere gedaante dan bij andere planten; zij zijn namelijk 

 rolrond en hol zoodat zij met een pijp of buis kunnen vergeleken worden, bij 

 andere planten, bijvoorbeeld bij de naverwante prei zijn zij zooals ieder weet 

 afgeplat en dun. Snijdt men zulk een bladschijf dwars door, bijv. de bladschijf bl 

 fig. I ö op de plaats die door 3*7 is aangewezen, dan vindt men dat de wijde 

 inwendige holte (ho fig. 3^) omgeven is door een wand waarvan de buitenlaag 

 donkergroen, de aan de holte grenzende laag kleurloos is. In het midden van de 

 dikte van deze wand bevinden zich talrijke (in het tweede blaadje W fig. i(7 bij 

 voorbeeld 12 of 13) vaatbundels (vb fig. 3 a). Deze vaatbundels zijn draadvormige 

 organen, waarlangs zich het uit den wortel komende water naar boven, en het 

 in de bladen bereide eiwitachtige voedsel naar beneden beweegt. In overeenstem- 

 ming met deze dubbele functie bestaat iedere vaatbundel uit twee deelen, name- 

 lijk uit de naar binnen gekeerde houtbundel (///' fig. 40) en de naar buiten ge- 

 keerde zeefbundel (zb fig. ^a); het eiwit stroomt door de zeefbundel omlaag, het 

 water door de houtbundel omhoog. De bovengenoemde groen gekleurde buitenste 

 laag van het holle blad. neemt voortdurende koolzuur uit de lucht op, en bereidt 

 daaruit, met behulp van water, dat uit de houtbundels toestroomt, suiker en waar- 

 schijnlijk daarna ook het eiwit. De suiker beweegt zich door de kleurlooze, aan 

 de holte van het blad grenzende weefsels naar beneden. 



Ten slotte nog een enkel woord over de fijnere alleen met behulp van den 

 miskroskoop waarneembare structuur der bladen. Deze leert men kennen door 

 de beschouwing van fig. \a, dat is het tusschen de twee stippellijntjes in fig. j,o 

 gelegen stukje 4<z sterker vergroot. Afgezien van den vaatbundel, waarvan de 

 houtbundel (hb') en de zeefbundel {zb) duidelijk zichtbaar zijn, bestaat het geheele 

 blad uit cellen dat is uit met vocht gevulde blaasjes. De opperhuid (pp) van 

 het blad is een kleurloos vliesje, uit cellen bestaande waarvan vooral de naar 

 buiten gekeerde wand sterk is verdikt. De weefsellaag die onmiddellijk aan de 

 opperhuid grenst, wordt het staketsel- of pallisadenweefsel (ptv) genoemd, en 

 bestaat uit cylindrische cellen wier grootste lengte loodrecht op de oppervlakte 

 van het blad gericht is; deze cellen zijn sterk groen gekleurd. De nog verder 

 naar binnen gelegen cellen, zijn meer of minder bolvormig van gedaante en 

 worden, van buiten naar binnen gaande, armer en armer aan bladgroen; de 

 cellagen die onmiddelijk aan de bladholte grenzen zijn volkomen kleurloos en 

 laten zich met een gewoon vergrootglas gemakkelijk onderscheiden, daar hun 

 middellijn ongeveer '/so millimeter bedraagt. 



Na deze voorbereidende beschouwingen kunnen wij overgaan tot de be- 

 spreking der kroefzieke plantjes zelve. 



Van de slanke, gezonde planten onderscheiden de kroefzieke exemplaren 

 zich doordat zij er samengedrongen en mismaakt uitzien. In plaats van snel in 

 de lengte te groeien hebben zij hun voedsel verbruikt voor een geheel abnormalen 

 diktegroei, waardoor zij, en dit geldt in het bijzonder van de bladen sterk en 

 meestal zeer onregelmatig zijn opgezwollen, zoodat de fraaie gedaante der ge- 

 zonde planten bij de zieke plaats maakt voor een verdraaide en scheeve vorm. 



