307 



dicht onder den stengeltop, met een mes, lengtespleten aan, zonder het vegetatie- 

 punt te beschadigen : de lengtegroei werd daardoor geenszins gestoord. Nadat zich 

 uit de wondvlakten een caliuslaag ontwikkeld had, ontstond op een diepte van 

 verscheidene cellagen van de oppervlakte van dit callus verwijderd, een cambium- 

 zone: »Es constituirte sich hier ein Cambium. das sich beiderseits dem Cambiuni 

 der normalen Leitbündel des Internodiums anfügte und von nun ab gleich die- 

 sem, Xylemelemente nach innen, Phloemelemente nach auBen absonderte.« Kny 

 wijst er op, dat deze cambiumvorming zich het best laat vergelijken met het ont- 

 staan van den cambiummantel in het callus of den zoom, bij overwalling van 

 wonden. Zoo vormt zich niet alleen aan stekken van houtige'), maar zelfs aan 

 die van kruidachtige planten"), zooals Coleus, Achyrantes, Ageratum, een 

 cambiummantel en later een houtplaat, diep onder de callusoppervlakte. 



Rondom de centrale mergholte, in de dikke mergkoolstengels, onverschillig 

 of deze van boven gespleten zijn of niet, doet zich een geheel overeenkomstig 

 verschijnsel voor, als het door Kny beschrevene: ook hier differentieert zich 

 een secundaire cambiumzone, door deeling van mergcellen, die naar buiten xyleem 

 (ix fig. i), en naar binnen, dat is dus aan denaar de inwendige holte toegekeerde 

 zijde, phloëemelementen afzondert, dientengevolge treft men dus op de stengel- 

 doorsnede twee naar elkander toegekeerde door mergparenchyn gescheiden .xyleem- 

 mantels (ex en ix), en eveneens twee van elkander afgekeerde phloëemlagen {^/> 

 en //) aan. Een aaasluiting tusschen deze secundaire en de primaire cambium- 

 zone bestaat voor zoover mij bekend is, niet; hun onderlinge verhouding in de 

 onmiddellijke nabijheid van het vegetatiepunt. heb ik echter niet vastgesteld. 

 Daar alle mergkoolstengels, die een eenigszins aanzienljke dikte bereiken, hol 

 worden, en de vorming der secundaire cambiumzone steeds het gevolg is van 

 dit holworden, moet het thans beschouwde verschijnsel algemeen worden genoemd. 



Een ander punt waarop ik de aandacht vestigen wil, is de vorming van 

 wortels uit den wand van de mergholte. Boven heb ik reeds medegedeeld, dat 

 in de gespleten koolstengels een open verbinding bestaat {i'i/i, mh fig. i) tusschen 

 de mergholte en de buitenlucht, zoodat het regenwater in groote hoeveelheid 

 wordt opgevangen, fraai vertakte wortels (nw fig. i ) van verscheidene decimeters 

 lengte, hangen in dit water naar beneden. Maar ook de niet gespleten holle 

 stengels, waarin zich dus ook geen water \erzameld heeft, zijn onderhevig aan 

 inwendige wortelvorming. Deze wortels ontstaan niet zelden in rijen zóó dicht 

 naast elkander, dat zij reeds bij hun eerste vorming met elkander in contact 

 komen, samensmelten en tot zeer eigenaardige wortelfasciaties (7f/ fig. i) uit- 

 groeien. Zij gelijken in dezen toestand zoo volkomen op smalle, geëtioleerde 

 blaadjes, dat ik ze langen tijd voor deelen van knoppen meende te moeten 

 houden. Mikroskopisch onderzoek leerde mij evenwel, dat zich daarbinnen in, 

 één enkele zeer brede, lintvormige vaatbundel bevond, met zeer verbreeden, eveneens 

 lintvormigen houtbundel door zeefbundels en pecicambium ingesloten ; de vinger- 

 vormige uiteinden der fasciatie waren bovendien met wortelkapjes overdekt. 



') R. Stoll, Botan. Zeitung 1874, pag. 787. 



-) E. Prillieux, Sur les formations ligneuses dans la móelle des bóutures. Comptes 

 rendus 1882, pag. 1480. 



