3o8 



Onderzoekt men de plaats van aanhechting dezer wortels mikroskopisch, 

 dan vindt men, gelijk te verwachten was, dat zij in samenhang zijn met den 

 phloëemlaag (ip fig. i), maar het is niet gemakkelijk om hun endogenen oorsprong 

 vast te stellen, daar de genoemde phloëemlaag niet diep ligt, en langzamerhand, 

 zonder scherpe scheiding, in het eigenlijk callus overgaat. Het gemakkelijkst laat 

 zich de ontwikkelingsgeschiedenis dezer wortels opsporen in de gespleten stengels, 

 waarin water staat, omdat daarin de calluslaag betrekkelijk dik is, en de wortels 

 op grootere diepte ontstaan. 



Ten slotte moge hier nog de volgende curieuse waarneming plaats vinden. 



Ongeveer op het midden van den afstand, tusschen het inwendige phloëem 

 (ip fig. i) en de mergholte, vond ik bij het onderzoek van holle stengels, waarin 

 vroeger water had gestaan, maar waaruit dit water later verdwenen was, een 

 groot aantal zwarte punten, die gezamenlijk in een kromme lijn waren gelegen, 

 ongeveer parallel aan de secundaire cambiunizone. Elk dezer punten lag in het 

 centrum van een bundel van procambiumvormige cellen, daarbuiten bevond zich 

 natuurlijk het wijdcellig callusparenchym. De oorsprong dezer punten is de vol- 

 gende: Tengevolge van de rottingverschijnselen in de met water aangevulde 

 koolstengels, vormt zich een zwarte korst van dood celweefsel tegen den wand 

 van de mergholte. Vloeit nu door de een of andere oorzaak het water weg, dan 

 begint de callusvorming, maar dit geschiedt langzaam, daar de genoemde korst 

 de zuurstof-toetreding tot het levend weefsel belemmert. Niettemin scheurt de 

 korst ten laatste op regelmatige afstanden open, uit de spleten, die daardoor 

 ontstaan, woekert nu het callus snel naar buiten in de mergholte, maar onder 

 de stukjes van de korst blijft de groei zeer langzaam en strekken zich de cellen 

 slechts weinig. Het eindgevolg van dit proces, laat zich licht voorzien : de randen 

 van de callusstreepen, welke door de korst zijn heengebroken, overwallen de daar 

 tusschen overgebleven deelen van deze, komen ten laatste met elkander twee aan 

 twee in contact en vergroeien, zoodoende vormt zich een doorloopende weefsel- 

 laag over een aantal zwarte punten heen. die niets anders zijn dan de deelen 

 van de eenmaal de mergholte bekleedende korst. 



5. Wat er van de twee stukken van het gespleten vegetatiepunt 'ctjordt. 



Gelijk wij boven zagen breidt zich de spleet, tengevolge van weefselspanning 

 in het snel aangroeiend deel van den stengel gevormd, langzamerhand naar boven 

 toe uit; ten laatste wordt daarbij het vegetatiepunt bereikt en in twee stukken 

 verdeeld. 



Dat deze stukken in het algemeen zeer ongelijk zullen uitvallen- is duidelijk: 

 het is mogelijk, dat het deelvlak nauwkeurig met de as van het vegetatiepunt 

 samenvalt, maar de kans is grooter dat dit niet het geval is en de twee deel- 

 stukken van elkander zullen verschillen. 



Splijting van het vegetatiepunt in tn<ee gelijke helften. Na lang zoeken gelukte het mij 

 enkele gevallen te vinden, die buiten allen twijfel door symmetrieke deeling van het 

 vegetatiepunt waren ontstaan, de beide helften hadden zich volkomen 

 geregenereerd en normale stengels met bladen voortgebracht, die wel wat 

 zwakker, maar overigens volkomen gelijk aan een normalen hoofdstengel waren. 



