312 



kopisch onderzoek leert, dat het bovendeel van het draadvorniig orgaan (fi fig. i) 

 geheel uit cellen bestaat en geen vaatbundels bevat, maar dat het dikkere bene- 

 dengedeelte een rondom gesloten procambiumring voert, waarbinnen zich het merg 

 bevindt, nog lager difïerentieeren zich in dit procambiuni vatbundels. Hierdoor 

 is dus de stengelnatuur van het beschouwde orgaan vastgesteld. 



III. BEKERVORMING. 



r. Beken'orming bij niergkopl. 



Tot driemaal toe hebben de mergkoolplanten der Landbouwschool, alleen 

 in den zomer van 1882, aanleiding gegeven tot bekervorming (i7.ffig. i). Twee 

 dezer gevallen hadden met zekerheid betrekking op gespleten planten, en vermoe- 

 delijk was ook de derde beker aan zulk een beschadigde plant ontstaan, maar ik 

 was niet in de gelegenheid de daarbij behoorende plant te onderzoeken. Bedenkt 

 men hoe uiterst zeldzaam het verschijnsel der bekervorming over het algemeen 

 is, en verder, dat de gespleten planten wel volstrekt niet zeldzaam zijn te noemen, 

 maar toch altijd in zeer beperkt aantal voorkomen, dan schijnt het onvermijdelijk 

 samenhang te zoeken tusschen de splijting en de oorzaak van het ontstaan dezer 

 bekers. Hierbij moet echter niet uit het oog worden verloren, dat de cultuur- 

 varieteiten van Brassica oleracea, ook zonder dat er van stengelsplijting 

 sprake is, meer neiging tot bekervorming aan den dag leggen dan andere planten')^ 

 en dat bekervorming in het algemeen slechts een bijzonder geval is van locale 

 variatie zonder standvastigheid. 



De beide gespleten bekerdragende planten, welke ik gelegenheid had te on- 

 derzoeken, stemden in bouw en uiterlijk aanzien geheel met de boven beschreven 

 normale gevallen overeen, alleen met dit verschil, dat slechts de eene tak door 

 regeneratie van het vegetatiepunt tot een normalen stengel was uitgegroeid, ter- 

 wijl de tegenhelft in den beker eindigde. 



Hoe moet men zich het ontstaan dezer bekers verklaren ? 



Met zekerheid laat zich deze vraag nog niet beantwoorden omdat het aantal 

 waarnemingen dienaangaande te gering is, maar indien men moet aannemen — 

 en dit schijnt onvermijdelijk — dat de verscheuring van het vegetatiepunt de beker- 

 vorming in deze gevallen heeft veroorzaakt, dan komt het mij voor, dat daardoor 

 eenig licht over dit proces opgaat. Maar ik wil enkele opmerkingen over de beker- 

 vorming in het algemeen laten voorafgaan. In de plantenteratologie vindt men ver- 

 schillende soorten van bekers beschreven. C. Morren neemt aan, dat bekers steeds 

 door samengroeiing (soudure) ontstaan, en hij onderscheidde reeds in 1838 één- 

 bladige en veelbladige bekers'). Masters, die deze verdeeling overneemt, onder-, 

 scheidt daarenboven nog een derde rubriek onder den naam van »bekervormige 

 aanhangselen van bladen*'). Al deze verschillende vormen van bekers heb ik zelf 

 herhaaldelijk gevonden en onderzocht. De treuriep biedt jaarlijks goede gelegenheid 



') Men leze bijv.de opmerkingen van Schau er in Moquin Tan don 's Pflanzen- 

 teratologie, Berlin 1842, pag. 158. 



') Clusia, Recuéil d'observations de teratologie végétale, Liége 1852 — 1874, pag. 156. 

 ') Vegetable Teratology, 1869, pag. 312. 



