315 



lijke vaatbundels (fig. ii), die hetzij als gewone collaterale bundels in den beker 

 kunnen overgaan (fig. 13), óf zich vooraf, hetzij beide of een van beide, sluiten, 

 en dardoor een concentrischen bouw aannemen, met centraal xyleem (x/ fig. 12) 

 en peripherisch phloeem (pk). 



Op grond van deze beschrijvingen mag men, voor zoover de anatomische 

 bouw der organen dienaangaande iets leeren kan, met de grootste waarschijnlik- 

 heid besluiten, dat men in de beschreven bekervormingen niets anders behoeft te 

 zoeken, dan wat hun uiterlijk aanzien aan het ongewapend oog openbaart: één 

 of meer gewijzigde stengelbladen. 



j. Slotopmerkingen over bekervorming. 



Het is niet gemakkelijk zich een juiste voorstelling te maken van de eigen- 

 aardige toestanden, welke bij de eerste ontwikkeling der draadvormige organen 

 en bekers in de vegetatiepunten moeten hebben bestaan. De ontwikkelingsgeschie- 

 denis, welke ik bij het ontstaan der bekers vervolgen kon, leert niets meer dan 

 dat de storingen in den normalen gang van zaken zeer vroegtijdig hun invloed 

 doen gevoelen, zoodat de eerste aanleg van een tweebladigen beker reeds uit samen- 

 gesmolten primordien bestaat en een éénbladige beker zich op dezelfde wijze als 

 het blad eener bekerplant (bijv. U t ri c ui ar i a), of als een schildvormig blad 

 ontwikkelt. Naar het schijnt moet men echter in al deze gevallen aannemen, dat 

 de directe oorzaak van de anomalie gelegen is in een geringer worden van de 

 hoeveelheid der »stengelvormende stof« in het vegetatiepunt, waardoor dan tevens 

 de normale verhouding tusschen deze »stof« en de »bladvormende stof« is op- 

 geheven ; bij bekers, die slechts aanhangselen van bladen zijn, moet worden aan- 

 genomen, dat een veranderde verhouding tusschen de stofmassa's, waaruit zich 

 de verschillende deel en van het blad ontwikkelen, op gelijksoortige wijze werkt. 

 Neemt de »stengelvormende stof* plotseling sterk in hoeveelheid af, dan zal de 

 «bladvormende stof« zoozeer de overhand kunnen verkrijgen, dat de geheele om- 

 trek van het vegetatiepunt door de laatste in beslag wordt genomen, waardoor 

 dan een beker kan ontstaan. Daar zelfs bij den kruiswijzen bladstand van Vero- 

 nica de twee bladen van ieder paar niet gelijktijdig ontstaan, kan reeds het eene 

 blad zijn aangelegd, wanneer de verandering intreedt, die dan de ontwikkeling 

 van het andere blad onmogelijk maakt, waardoor het ontstaan van éénbladige 

 bekertjes eenigszins begrijpelijk wordt. Ook is het zeer goed denkbaar dat de ver- 

 traagde vorming van »stengelstof« zich meer aan de ééne dan aan de andere zijde 

 van het vegetatiepunt doet gevoelen, waardoor dan het ontstaan van de zoo al- 

 gemeene, niet symmetrische bekers (<7.s fig. 9) verklaarbaar wordt; op deze wijze 

 stel ik mij ook het optreden voor van één enkel terminaal blad aan 't uiteinde 

 van stengels, dat ik niet alleen bij mijn Veronica maritima heb waarge- 

 nomen, maar eveneens aan een zijtak van een overigens normale plant van Vero- 

 nica agrestis. Geschiedt de verandering gedurende de eerste ontwikkeling van 

 een blad, dan moet het bekertje uiterst klein worden, en zulke kleine bekertjes 

 komen veelvuldig voor. Dat deze storing niet uitsluitend beperkt blijft tot de as 

 van het vegetatiepunt zelf, waar zich gewoonlijk uitstrekt over de okselknopjes 

 van het hoogste goed ontwikkeld bladpaar {as' en Ji fig. 6) is begripelijk. 



