362 



bloem van het kruisings-product licht rood zijn, dat wil zeggen een mengsel van 

 de kleuren der ouders. Vooral in het tweede gedeelte van dezen regel, namelijk 

 dat de kenmerken van weinig verwante vormen bij kruising zich in de eerste 

 generatie volkomen met elkander vermengen, is veel waarheid gelegen. Het eerste 

 deel onzer stelling is daarentegen aan zeer belangrijke uitzonderingen onderhevig, 

 waarvan de bespreking ons echter te ver zou voeren. Voor ons doel is het feit 

 van gewicht, dat er bij eerste kruising van wel onderscheiden vormen een gelijks- 

 oortig product verkregen wordt, waarvan de kenmerken het midden houden 

 tusschen die der ouders, dus als volkomen gemengd kunnen beschouwd worden. 



Laat men de door kruising verkregen mestiezen aan zich zelve over, dan 

 kan de bevruchting daarvan op verschillende wijze plaats hebben, namelijk, door 

 zelfbevruchting, door wederkeerige bevruchting van verschillende individuen van 

 dezelfde afstamming, of eindelijk, door de ouder-vormen. In de praktijk is het 

 natuurlijk gemakkelijk dezen laatsten vorm van bevruchting te verhinderen, name- 

 lijk door het zaaisel niet in de nabijheid der stamvormen te brengen. 



Wat de beide eerstgenoemde vormen van bevruchting betreft, de gevolgen 

 daarvan zijn aatwankelijk dezelfde en kunnen dus gemeenschappelijk beschouwd 

 worden. Hoogst belangrijk, en wij naderen daarmede de beantwoording van de 

 hoofdvraag, is nu het resultaat van deze eigen en wederkeerige l>ri'ruchting der mestiezen: 

 de afstammelingen die daarvan /iel product zijn, munten namelijk uit door een mate van ver- 

 anderlijkheid, die tnet het volste recht onbeperkt kan worden genoemd. Men vindt daaronder 

 niet alleen individuen, wier kenmerken meer of minder volkomen tot die van de 

 oorspronkelijke (soms ver verwijderde) stamvormen zijn teruggeslagen, of die 

 door een ongelijkmatige vermenging der ouderlijke kenmerken kunnen verklaard 

 worden, maar, — en dit is bijzonder belangrijk, — andere individuen met geheel 

 nieuwe kenmerken, kenmerken die in de ondervormen volkomen kunen ontbreken. 

 Wel is waar is het aantal der laatstgenoemde vormen geringer dan dat van de 

 beide eerste, maar hun ontstaan blijkt telkens en telkens opnieuw. Niet zelden 

 vindt men daaronder rassen of variëteiten, die niet te onderscheiden zijn vah 

 overeenkomstige vormen, welke zich reeds sints lang in cultuur bevonden, wier 

 oorsprong echter onbekend was. Het vermoeden is dus gewettigd het ontstaan 

 van de laatstbedoelde vormen, eveneens aan kruising toe te schrijven, die echter 

 van zelve, dat is onafhankelijk van den menschelijken wil, in de natuur heeft 

 plaats gehad. 



Vooral door sommige Fransche plantenkundigen, die zich mit rassenkruising 

 veelvuldig hebben beziggehouden, is op de buitengewoon groote veranderlijkheid 

 van de producten van kruising in de latere generaties bij herhaling gewezen, en 

 zij zijn zelfs zoover gegaan om aan deze »variation désordonnée des métis de 

 seconde et de troisième génération«, een belangrijken invloed op het ontstaan der 

 soorten in de vrije natuur toe te schrijven, en in den allerlaatsten tijd beginnen 

 ook Duitsche plantenkundigen tot dit gevoelen over te hellen. Waarschijnlijk gaan 

 zij daarbij echter te ver, want Dar win, die dit punt uitvoerig onderzocht heeft, 

 is tot de conclusie gekomen, dat rassenkruising bij het ontstaan der wilde soorten 

 slechts een ondergeschikte rol heeft kunnen spelen. Hoe dit echter ook wezen 

 moge, zeker is het, dat voor de verklaring van den oorsprong der cultuurvormen, 

 an de rassenkruising een veel belangrijker beteekenis moet worden toegekend 



