4 OVEE ÜE VOOKOUDERLIJKE VORMEN DER VERTEBRATEN. 



lano-riike onderzoekingen van Dohrn is dit het geval bij Petromyzon, een van 

 de laao"ste gewervelde dieren), terwijl daarbij deze instulping gericht is naar 

 het voorste uiteinde van de chorda dorsalis en deze in haar onmiddelijk ver- 

 lengde ligt (fig. 1 en .2) öf wel deze instulping is niet op de uitwendige op- 

 pervlakte gelegen maar in de mondholte, d. w. z. op dat gedeelte van het 

 epiblast, waaruit het zoogen. stomodaeum geworden is (fig. 6). Zij vertoont zich daar 

 als eene mediane uitstulping van den bovenwand en is gericht naar dat gedeelte 

 van de ondervlakte der hersenen waar, tusschen Prosencephalon en Metencepha- 

 lon het infundibuhim zich benedenwaarts richt. Dit punt is tevens de 

 grens tot waar de chorda zich voorwaarts onder de hersenen 

 uitstrekt. Het feit dat een deel van de hersenen benedenwaarts deze epi- 

 blastische instulping tegemoet groeit schijnt er in voldoende mate op te wijzen 

 dat in voorvaderlijke geslachten, waar de hypophysis een minder rudimentair 

 orgaan was, tusschen deze en de als hersenen onderscheidbare verdikking van 

 het centraal zenuwstelsel eenigerlei verband moet bestaan hebben. 



Hierboven vestigde ik er reeds de aandacht op, dat bij verreweg de meerderheid 

 der gewervelde dieren de hypophysis wordt aangetroffen ; niettegenstaande zij een 

 zoo bepaald rudimentair karakter draagt en van hare physiologische beteekenis nog 

 creen aannemelijke verklaring gegeven is. Die beide feiten kunnen de opvatting 

 staven dat wij hier te doen hebben met een zeer oud orgaan, dat eenmaal veel 

 grootere belangrijkheid bezat en tevens eene verschillende en meer scherp om- 

 schrevene waarde. Wanneer wij deze voorouderlijke beteekenis trachten na te spo- 

 ren moo-en wij dus de betrekking tot de hersenen en de wellicht minder on- 

 middelijke maar niettemin duidelijk voorhandene betrekking tot de chorda, niet 

 uit het oog verliezen. 



"Wij zullen nu de ontogenetische en de phylogenetische geschiedenis van den 

 slurp nagaan. Bij de lagere Platwormen hebben de onderzoekingen van v. Graff, 

 die onlangs door zijne schooue monografie bekroond werden, ons verschillende 

 trappen leeren kennen, waarlangs een deel van de fijngevoelige voorste lichaams- 

 spits, die bovendien met netel-cellen bezet is, langzamerhand wijzigingen onder- 

 gaat en zich eindelijk als een slurpachtig orgaan voordoet, dat vervolgens een 

 eigen spiertoestel verkrijgt en dat ten slotte (in de Rhabdocoelen-familie der Pro- 

 boscida) tot een bepaalden slurp wordt, die meer onmiddelijk vergelijkbaar is 

 met dien van de Nemertinen, evenals deze boven het darmkanaal ligt, inwendig 

 (uitwendig bij uitstulping) bekleed is met de voortzetting van de buitenste huid- 

 lagen en dienst verricht als gevoelsorgaan en ook — door de daarop voorhan- 

 deue netel-cellen — als aanvalswapen. 



Zoo is dus de Nemertiuenslurp nauw verwant aan dit belangrijke orgaan der 



